ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΠΟΧΗ

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Επιλέξτε αριστερό ψηφοδέλτιο και όχι αποχή

Ερώτηση:  Ήταν εύκολη η απόφαση να πάρετε μέρος στις εκλογές, με ένα σχήμα κόντρα στο ψηφοδέλτιο που υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ;

Απάντηση: Ήταν εύκολο, μετά το καταστροφικό Μνημόνιο, διότι διαχώρισα από την αρχή τη θέση μου. Μετά την υπογραφή του Μνημονίου, έστειλα επιστολή στον πρωθυπουργό και τον Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ και τους είπα ότι, ιδεολογικά και προγραμματικά, είμαι πια εκτός του Κινήματος. Διαχώρισα παντελώς τη θέση μου. Άλλωστε, ουδέποτε συμμετείχα σε κομματικά όργανα, ουδέποτε πήρα δημόσια εξουσία, ουδέποτε διορίστηκα σε κυβερνητική θέση και ουδέποτε εγώ ή η οικογένειά μου διαχειρίστηκα δημόσια αγαθά και χρήμα.

Ερώτηση: Φαντάζομαι ότι θα έχετε ακούσει ενστάσεις ή φόβους, από την πλευρά ανθρώπων του χώρου της Αριστεράς, ότι η σημερινή σας στάση μπορεί να είναι μια απλή ανταρσία και άρα ως “αντάρτης” στην πορεία θα επανέλθετε στα... πάτρια εδάφη. Πως το σχολιάζετε;

Απάντηση: Το έχω ακούσει, αλλά τι να κάνω; Να τους υπογράψω συμβόλαιο; Η διαχρονική μου πορεία, η συνέπεια τόσων χρόνων, τα κείμενά μου, η αντιπαράθεση και η κάθετη απόρριψη των Μνημονίου είναι στοιχεία, που νομίζω ότι καθιστούν περιττή τη συζήτηση. Ομολογώ, όμως, ότι για ένα κόσμο της Αριστεράς, που δοκιμάστηκε σκληρά, τα ερωτήματα που εγείρονται, είναι παρ΄ όλα αυτά, εύλογα. Στους συντρόφους αυτούς λέω ότι θα φανούν πολλά πράγματα στην πράξη.

Ερώτηση: Η υποψηφιότητα Δημαρά, συγγενεύει με τη δική σας προσέγγιση; Μοιάζει; Είναι διαφορετική; Τι είναι;

Απάντηση: Ο Γ. Δημαράς μου ζήτησε να τεθεί επικεφαλής ψηφοδελτίου διαφωνούντων του ΠΑΣΟΚ. Το έθεσα υπόψη στις τρεις συλλογικότητες, που προωθούσαν τη δική μου υποψηφιότητα. Οι τρεις συλλογικότητες ήταν: η «Δημοκρατική Συνεννόηση», η «Ένωση για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους» και ο «Νέος Αγωνιστής». Το έθεσα υπόψη, επίσης, του ΔΗΚΚΙ και του Συνασπισμού. Και οι πέντε αυτές συλλογικότητες, όπως και άλλα πρόσωπα, που στήριζαν τη δική μου υποψηφιότητα, απέρριψαν ομόφωνα την υποψηφιότητα του κ.Δημαρά. Απέρριψαν, δηλαδή, να τεθεί επικεφαλής ενός κεντροαριστερού ψηφοδελτίου, που θα συγκροτούσαν δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου τού κοινωνικού ΠΑΣΟΚ και δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας. Προσωπικά, δεν πείστηκα για την απόλυτη απόρριψη του Μνημονίου και του Καλλικράτη από την πλευρά του κ. Δημαρά, γιατί το «παρόν», κατά την ψήφιση του Μνημονίου δεν συνιστά και απόρριψή του. Για μας, ο Καλλικράτης, όπως υποθηκεύεται από το Μνημόνιο, είναι ένας δημοσιονομικός μηχανισμός επιτήρησης και είσπραξης, είναι δηλαδή μηχανισμός-«τελώνης». Στην πορεία, επίσης, μας βρίσκει αντίθετους η διεύρυνση που έκανε ο Γ. Δημαράς με προσωπικότητες από τη συντηρητική παράταξη.

Ερώτηση: Η συνεργασία των πέντε συλλογικοτήτων είναι μια συμμαχία με αφορμή το Μνημόνιο ή έχει βάθος; Κοντολογίς είναι συγκυριακή ή στρατηγικού χαραχτήρα;

Απάντηση: Θα είμαι ευχαριστημένος, αν μέσα από τη δική μας πρωτοβουλία, ανεξάρτητα του ποσοστού που θα λάβουμε, ανοίξει μια συζήτηση για την προοπτική της Αριστεράς. Μια συζήτηση σε σύγχρονη αριστερή κατεύθυνση, απόρριψης του καταστροφικού Μνημονίου, αλλά και του δημοσιονομικού Καλλικράτη.

Ερώτηση: Το ψηφοδέλτιό σας είναι αριστερό, είναι συνάντηση αριστερών κεντροαριστερών; 

Απάντηση: Υπάρχουν δυνάμεις που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και που σήμερα πληθαίνουν με βάση την αντίθεσή τους στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση. Είναι άνθρωποι που παρακολουθούσαν τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και διαφωνούσαν. Έχουν, θα έλεγα, εντιμότερες και καθαρότερες σοσιαλδημοκρατικές απόψεις για την κοινωνία και τη διαχείριση του κράτους. Προσωπικά έχω μια πιο αριστερή προσέγγιση ή μια πιο ρεαλιστική άποψη για τη συνεργασία με την Αριστερά. Θεωρώ, λοιπόν, ότι και με αυτό το κομμάτι, που ενδεχομένως δεν έχει ως πεδίο προβληματισμού τον μαρξισμό ή δεν απορρίπτει συνολικά το σύστημα, αλλά έρχεται σε κάθετη αντίθεση με την καταστροφική κοινωνική πολιτική, ότι υπάρχει έδαφος για μια πλατφόρμα συνεννόησης. Υπό αυτή την έννοια και ο κόσμος αυτός είναι αποδεκτός.

Ερώτηση: Χωρίς να είναι η συνισταμένη....

Απάντηση: Ναι, χωρίς να είναι η συνισταμένη και χωρίς να είναι ο καθοριστικότερος παράγοντας. Συνεπώς, για να επανέλθω στο αρχικό σας ερώτημα, θα είμαι πολύ ευχαριστημένος εάν με την πρωτοβουλία που πήραμε με βάση την απόρριψη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της απόλυτης ενσωμάτωσης σοσιαλδημοκρατικών κύκλων σε αυτό το νεοφιλελεύθερο σύστημα, ανοίξει μια συζήτηση στην Ελλάδα για την προοπτική και της Αριστεράς και της Κοινωνίας. Περισσότερο με έλκυσε η ιδέα να ανοίξει ο διάλογος για την Αριστερά και λιγότερο η διεκδίκηση της Περιφέρειας. Να ανοίξουμε μια συζήτηση, όπου όλοι θα κληθούν νηφάλια, ρεαλιστικά και σύγχρονα να μιλήσουν, να διατυπώσουν τις σκέψεις τους.     

Ερώτηση: Για σας η υπόθεση του ΠΑΣΟΚ έχει τελειώσει;

Απάντηση: Μετά τα τελευταία σχέδια νόμου, του Ασφαλιστικού που καταλύει το σύστημα συντάξεων, μετά την ψήφιση του νόμου για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, μετά το πάγωμα του κατώτατου μισθού και μετά το νόμο 3846/2010 που γενίκευσε την ψευδοαπασχόληση στην πατρίδα, θεωρώ ότι αυτό το κόμμα ιδεολογικά, όχι μόνο εμένα, αλλά και για κάθε νοήμονα -προοδευτικής κατεύθυνσης- Έλληνα, δεν μπορεί να τον καλύπτει. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου είναι πλήρως μεταλλαγμένο και ενσωματωμένο στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Συνεπώς, καμία σχέση με αυτό το ΠΑΣΟΚ. Καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ της οικονομικής κατοχής, της εξαθλίωσης των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και της αποδόμησης του Κοινωνικού Κράτους.

Ερώτηση: Γιατί, όμως, δεν τα καταφέρατε να συσπειρωθείτε όσοι από μια αριστερή κατεύθυνση είστε ενάντια στο Μνημόνιο;

Απάντηση: Όταν έγινε η πρόταση στις αρχές του Ιουνίου, επιδεικνύοντας και κάποιες δημοσκοπήσεις που έφερναν σε υψηλά ποσοστά τη δική μου υποψηφιότητα, αντιπρότεινα άλλες προσωπικότητες. Στην αρχή εισηγήθηκα να γίνει μια συζήτηση με το ΚΚΕ. Ονομάτισα τον κ. Παφίλη και την κ. Κανέλλη. Μου είπαν ότι το ΚΚΕ είχε ήδη, προ διμήνου, ανακοινώσει τους υποψηφίους του. Ύστερα αντιπρότεινα τον κ. Γλέζο, τον κ. Αλαβάνο, την κ. Σακοράφα. Οι συλλογικότητες, που ανέφερα, μου είπαν ότι επιλέγουν εμένα. Δεν ξέρω με ποια κριτήρια. Γι’ αυτό και άργησα να απαντήσω. Είχα θέσει τον εαυτό μου στην υπηρεσία ενός ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου αντίστασης του λαού απέναντι στο Μνημόνιο και την κυβέρνηση. Είχα τεθεί ως απλός στρατιώτης. Γι’ αυτό και μέχρι τελευταία στιγμή επέμενα ότι η Αριστερά έπρεπε να εμφανιστεί ενωμένη.

Ερώτηση: Ναι, αλλά πως ερμηνεύετε ότι από τους πολλούς στρατιώτες, καταλήξαμε σε πολλούς στρατηγούς; Γιατί και άλλοι μίλαγαν για στρατιώτες.

Απάντηση: Δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλο. Είχα δηλώσει ότι δεν έχω καμία φιλοδοξία. Αυτό δεν το άκουσα από άλλον. Αντίθετα, διαπίστωσα εμμονή για αυτόνομες καθόδους από κόμματα και προσωπικότητες. Διάθεση να συζητήσουμε σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία με όλες αυτές τις συλλογικότητες για ένα ευρύ ενωτικό, πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, δεν υπήρξε. Και αυτό θα το πληρώσουμε. Θα το πληρώσει η Αριστερά. Γιατί ήταν ανέτοιμη, στην καταστροφική επίθεση του Μνημονίου, να επεξεργαστεί ένα κοινό πλαίσιο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και  ενωτικής καθόδου σε αυτές τις εκλογές.

Ερώτηση: Κατά τη γνώμη σας υπάρχουν διακριτά πολιτικά σχέδια ή το προσωπικό στοιχείο υπερίσχυσε του συλλογικού καλού;

Απάντηση: Πιστεύω ότι το ΚΚΕ έπρεπε να δείξει μεγαλύτερο ρεαλισμό και σύγχρονη αντίληψη για τα πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Είναι κρίμα που η πατρίδα δεν έχει σε αυτή τη συγκυρία ενωμένη την Αριστερά.

Ερώτηση: Διάβασα μια δήλωσή σας, που φαίνεται ότι συζητήθηκε αρκετά και στο διαδίκτυο. Η δήλωση αφορούσε τους μετανάστες. Μιλήσατε για επαναπροώθηση με ευθύνη της Ε.Ε. Τι εννοούσατε;

Απάντηση: Στο βιβλίο μου «Το τέλος του κοινωνικού κράτους» γράφω για ελεγχόμενη μετανάστευση, για νομιμοποίηση των μεταναστών που θέλουν να μείνουν και να εργαστούν στην Ελλάδα και όσοι μετανάστες θέλουν, επαναλαμβάνω με δική τους θέληση, να φύγουν προς χώρες της επιθυμίας τους, να μπορούν να το κάνουν και να μην εμποδίζονται ούτε από Τουρκία, ούτε από τις διάφορες υπερεθνικές επιτροπές. Να μπορούν να φεύγουν, να μην εμποδίζονται, να προωθούνται για τις χώρες του τελικού προορισμού. Αυτό και μόνο εννοούσα. Σας παραπέμπω στο βιβλίο μου. Γράφω λεπτομερώς για το μεταναστευτικό, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση των μεταναστών. Σήμερα τι γίνεται; Οι Αρχές ή τους κρατούν εδώ ή τους προωθούν στις χώρες εξόντωσής τους.

Ερώτηση: Ποιος είναι ο εκλογικός σας στόχος; 

Απάντηση: Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις η αποχή θα είναι τεράστια και ο πρώτος δεν ξεπερνά το 20%. Είναι, ίσως, η μοναδική φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Οι εκλογές θα έχουν εκπλήξεις για όλους: για κόμματα, προσωπικότητες, για όλους όσους εμπλέκονται. Η ρευστότητα είναι μεγάλη. Ένα 35 με 40%, δηλώνει είτε ότι θα απόσχει, είτε ότι δεν θα ψηφίσει θετικά κάποιον σχηματισμό. Συνεπώς, μέχρι και την τελευταία στιγμή και οι ίδιοι οι δημοσκόποι θα ψάχνονται. Το δικό μας στόχο σας τον είπα. Να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας. Η ελληνική κοινωνία έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα του καταστροφικού Μνημονίου. Γι΄ αυτό και περιμένω όλες οι ηγεσίες της Αριστεράς να πάρουν σκληρά μηνύματα για την άρνησή τους να κατέβουν σε ένα ενωτικό σχήμα. Θα έλεγα, ότι οι εκλογές αυτές και τα όποια αποτελέσματα, θα είναι και μήνυμα και πρόκληση. 

Ερώτηση: Ποιο ποσοστό θα αποτελεί ενθαρρυντικό στοιχείο για να αρχίσει μια τέτοια συζήτηση;

Απάντηση: Το ποσοστό του συνόλου των αριστερών υποψηφίων να είναι η μεγάλη πλειοψηφία, για να αποτελεί ράπισμα στην καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης. Ο πρώτος στόχος, πάντως, είναι να ψηφίσει η πλειονότητα των Ελλήνων. Το δεύτερο, η πλειοψηφία των νέων να πάρει μέρος στις εκλογές. Και ο τρίτος στόχος να καταδικαστούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι και να περιοριστούν σε μονοψήφια ποσοστά. Αυτό θα είναι η πρώτη νίκη -όχι η τελευταία- της ελληνικής κοινωνίας και εμμέσως και της Αριστεράς.  Ίσως αυτό να οδηγήσει τις ηγεσίες της Αριστεράς σε ουσιαστικότερες, ρεαλιστικότερες και πιο σύγχρονες αναλύσεις για τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας. Το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου όλοι μας θα πάρουμε ισχυρά μηνύματα.

Ερώτηση: Αν ο Δημαράς καταφέρει να περάσει στο δεύτερο γύρο, θα είναι ήττα του ΠΑΣΟΚ ή θα μπορεί την επόμενη μέρα το κυβερνών κόμμα να αθροίζει ως πολιτικό μήνυμα, τα δύο ψηφοδέλτια (Δημαράς και Σγουρός);

Απάντηση: Σε όσα σας είπα προηγουμένως για την Αριστερά και τις ανάγκες που έχουμε σήμερα, δεν εντάσσω το ψηφοδέλτιο του κ. Δημαρά. Τόσο πολιτικά, όσο και ιδεολογικά, το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο δεν καλύπτει αυτές τις ανάγκες, δεν εντάσσεται σε ένα τέτοιο σχέδιο.

Ερώτηση: Τι μπορεί να πείτε σε ένα νέο άνθρωπο, που απαξιώνει όλες τις υποψηφιότητες και που λέει ότι δεν τα έχετε κάνει καλά;

Απάντηση: Θα του πω πρώτα απ΄ όλα ότι στη δική του ηλικία πολλοί από εμάς ήμασταν κρατούμενοι.  Άρα, δεν σας μιλάει ένας άνθρωπος που έρχεται από το πουθενά, αλλά ένας άνθρωπος που έχει φυλακιστεί και βασανιστεί από τη χούντα. Μιλάει ένας καθηγητής που έχει αφιερώσει όλα του τα βιβλία στο Κοινωνικό Κράτος, στο Ασφαλιστικό, στις Εργασιακές Σχέσεις, στην απορρύθμιση, στην Αριστερά. Θα του πω ότι η κακουχία και η οικονομική στενότητα των γονέων του θα πρέπει να τον προβληματίσουν, ότι έρχονται χειρότερες μέρες και γι’ αυτόν. Θα του πω, επίσης, ότι η αποχή δεν είναι ώριμη πολιτική θέση. Η γενιά της ψευδοαπασχόλησης, η γενιά της γενικευμένης ελαστικής εργασίας, η γενιά της μετανάστευσης, θα πρέπει να μείνει στην πατρίδα, να προβληματιστεί, να απορρίψει άθλιες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιλογές. Άρα, τους καλώ να ψηφίσουν. Έχουν πολλές επιλογές. Πέντε, έξι, αριστεροί υποψήφιοι. Να επιλέξουν όποιον θέλουν. Δεν τους καλώ να με ψηφίσουν. Τους λέω να μην απόσχουν. Γιατί αν απόσχουν, θα δώσουν ένα ακόμα επιχείρημα στον κ. Παπανδρέου, ο οποίος προχθές δήλωσε ότι ευγνωμονεί τον ελληνικό λαό και τη νεολαία, που στηρίζει τις επιλογές της κυβέρνησης.

ΔΗΛΩΣΗ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

26 Οκτωβρίου 2010

Η κυβέρνηση, στην αγχώδη προσπάθειά της να επιδείξει μεταρρυθμιστικό έργο, επέσπευσε την ψήφιση του ατελούς «Καλλικράτη». Στην αρχή, απέκρυψε ότι τον κατέστησε μηχανισμό δημοσιονομικής επιτήρησης και εξοικονόμησης χρημάτων για τους δανειστές. Μίλησε υποκριτικά για την αυτονομία των Κοινωνιών και την ανάγκη επιλογής των προσώπων που «πιστεύουν» σ’αυτήν, εννοώντας τους δικούς της υποψηφίους. Όταν αποκαλύφθηκε ότι η βιασύνη αυτή επιδείχθηκε για να συμβάλλει η Τοπική Αυτοδιοίκηση στη μείωση του ελλείμματος, στην απόλυση προσωπικού και στον έλεγχο -κυρίως δημοσιονομικό- των τοπικών κοινωνιών, τότε «ανέκρουσε πρύμναν» και επανήλθε στο αρχικό, αναξιόπιστο και κατασκευασμένο από τους επικοινωνιολόγους της «τριαρχίας» επιχείρημα «Ή συνεχίζουμε την πολιτική μας», δηλαδή την υποταγή μας στην τοκογλυφική εκμετάλλευση των διεθνών δανειστών, «ή βουλιάζουμε». 

Αλλά τα πράγματα πλέον είναι φανερά στον καθένα. Το τι περιγράφεται στα εγχειρίδια του επιθετικού νεοφιλελευθερισμού για τις τακτικές καταπτόησης και υποταγής των Λαών-θυμάτων, είναι πια γνωστό. Και η αγωνιώδης επιλογή της διακαναλικής συνέντευξης του κ.πρωθυπουργού δείχνει τον πανικό των επικυρίαρχων και των εγχώριων «μνημονιακών» για την έκβαση των εκλογών της 7ης Νοέμβρη, που θα σημάνουν την απαρχή της απαλλαγής της χώρας από τις «δουλείες» του Μνημονίου και του αντικοινωνικού νεοφιλελεύθερου προτάγματος, όπως συνέβη και με άλλους κυρίαρχους και αξιοπρεπείς λαούς.

Καλούμε τον κ.πρωθυπουργό, που στα λόγια διακηρύσσει την πίστη του στην αυτονομία της Αυτοδιοίκησης και στην κοινωνία των πολιτών, να παύσει να θέτει τα εκβιαστικά και παραπλανητικά διλήμματα ως εκπρόσωπος της Διεθνούς των Τραπεζιτών.

Καλούμε όλους τους συνυποψηφίους μας για την Περιφέρεια της Αττικής και για όλες τις Αυτοδιοικήσεις της πατρίδας να καταδικάσουν την πρωτοφανή αυτή διακαναλική κυβερνητική παρέμβαση, που γίνεται για τον πειθαναγκασμό των πολιτών στις ρυθμίσεις τού καταστροφικού Μνημονίου.

Καλούμε όλους τους πολίτες της χώρας, κυρίως τους νέους και τις νέες, για τους οποίους το Μνημόνιο προδιαγράφει ένα δυσοίωνο μέλλον, να ενημερωθούν για τις πολιτικές που προβλέπει και να πρωτοστατήσουν με την ψήφο τους στην απόρριψη αυτής της σύγχρονης μορφής αποικιοκρατίας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «FREE SUNDAY»

(Η συνέντευξη δόθηκε στο δημοσιογράφο Νίκο Παπαδημητρίου)

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Η Αριστερά εμφανίζεται πολυδιασπασμένη στην Περιφέρεια Αττικής. Έχετε μετανιώσει, κ. Μητρόπουλε, που πήρατε την απόφαση να εκτεθείτε;

Απάντηση Μητρόπουλου: Πικραμένος ναι, μετανιωμένος όχι. Η Αριστερά είναι εύστοχη στην κριτική τού συστήματος, αλλά αόριστη και άτολμη στη ρεαλιστική πρόταση εξουσίας. Ενώ η αμηχανία από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού κρατά, ο πολιτικός χρόνος επιταχύνεται. Το Μνημόνιο, ως επιτομή της επίθεσης του τραυματισμένου νεοφιλελεύθερου «θηρίου», ωθεί στην υπέρβαση των παλιών διαιρέσεων και των αυτοποιητικών συστημάτων. Δημιουργεί νέες ενοποιητικές γραμμές. Κρίμα που χάθηκε μια τόσο σπουδαία ευκαιρία! Μετά τις 7-11-2010 τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά. Η Κοινωνία και οι διεργασίες στη βάση θα επιταχύνουν τις εξελίξεις και θα οδηγήσουν και την Αριστερά σε ενοποιητικά και σύγχρονα σχήματα.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Με βάση τις δημοσκοπήσεις, ο φίλος αλλά και αντίπαλός σας, Γιάννης Δημαράς εμφανίζεται να κερδίζει υψηλότερα ποσοστά. Μήπως χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για ενιαίο ψηφοδέλτιο, ενδεχομένως με τον κ. Δημαρά επικεφαλής;

Απάντηση Μητρόπουλου: Γνωρίζω σε ποιες δημοσκοπήσεις αναφέρεστε. Οι δημοσκόποι υποστηρίζουν ότι, με την παρουσίαση των Συνδυασμών και των προγραμμάτων, άρχισαν να σχηματίζονται διαφορετικές ροπές και άλλες δυναμικές στο μέχρι σήμερα ρευστό σκηνικό. Ο φίλος μου κ.Γιάννης Δημαράς όντως μού ζήτησε να τεθεί επικεφαλής του συνδυασμού για την Περιφέρεια της Αττικής. Οι σοσιαλιστικοί φορείς όμως και οι συλλογικότητες που με στήριζαν («Δημοκρατική Συνεννόηση», «ΕΝΥΠΕΚΚ», «Νέος Αγωνιστής» κ.ά.), καθώς και ο ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ, απέρριψαν ομόφωνα αυτή την πρόταση. Τον ενημέρωσα σχετικά. Έτσι, ανακοίνωσε ανεξάρτητη υποψηφιότητα. Όλοι οι παραπάνω φορείς επέμειναν να εκπροσωπηθούν από αυτούς που μετείχαν, ήδη από τις αρχές του χρόνου, στις πολλές συνελεύσεις προβληματισμού για τη συγκρότηση της εναλλακτικής πρότασης με το κοινωνικό-αντιμνημονιακό ΠΑΣΟΚ από τη μια μεριά και τη ριζοσπαστική-οικολογική Αριστερά από την άλλη.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Από την άλλη πάντως, δέχεστε τα πυρά αντιπάλων σας ότι από κοινού με τους κ.κ. Σγουρό και Δημαρά συν-αποτελείτε, με παραλλαγές, τα τρία ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ. Ποια θέση θα πάρετε έναντι της κυβερνητικής πολιτικής την επομένη των εκλογών;

Απάντηση Μητρόπουλου: Είμαι από τους πρώτους που κατήγγειλαν το αντικοινωνικό Μνημόνιο και τους αντεργατικούς και αντιασφαλιστικούς νόμους που ψήφισε η Κυβέρνηση. Έθεσα πρώτος ζήτημα νομιμοποίησης της αντικοινωνικής πολιτικής. Απείχα από τα κομματικά όργανα, που με εξέλεξαν μάλιστα από τους πρώτους στο πρόσφατο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Πάντα εκφράζω ελεύθερα την άποψή μου επί των ζητημάτων του Κοινωνικού Κράτους, όποιος και αν κυβερνά. Στο 1ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ (1984) «κατέβασα» αντι-εισήγηση κόντρα σ’αυτήν του Ανδρέα Παπανδρέου. Διαφώνησα ανοιχτά σε πολλά ζητήματα και κατέγραψα τις απόψεις μου σε άρθρα και βιβλία (όπως «Η κρίση της πολιτικής στην Ελλάδα (1985-1989)»). Εκτιμώντας τη συνεπή στάση μου, η ηγεσία του ΚΚΕ και ο Χαρίλαος Φλωράκης με κάλεσαν τότε, τον Νοέμβριο του 1987, ως κεντρικό εισηγητή όταν γιόρτασαν στον Περισσό τα 70χρονα από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Κατέκρινα την εκσυγχρονιστική περίοδο για τον σχηματισμό των καρτέλ, την πιστωτική υπερεπέκταση, τους υπερφίαλους και δαπανηρούς Ολυμπιακούς Αγώνες του doping και της εμπορευματοποίησης και για την άκριτη υλοποίηση των μονεταριστικών κανόνων της ΟΝΕ. Με τον συχνό δημόσιο λόγο μου τονίζω τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ.

Η διαφορά μας από τις άλλες κινήσεις που απορρίπτουν τη νεοφιλελεύθερη ύβρη του Μνημονίου είναι ότι εμείς έχουμε επεξεργαστεί άμεσα εφαρμόσιμες εναλλακτικές προτάσεις. Όλη η διαδρομή μου, από τη φυλάκισή μου κατά τη διάρκεια της χούντας μέχρι σήμερα, πιστεύω ότι είναι συνεπής, σταθερή και ξεκάθαρη.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Ο κ. Αλαβάνος έχει προτείνει, ωστόσο, να παραμείνουν οι πόρτες της Περιφέρειας Αττικής ερμητικά κλειστές στην τρόικα. Είναι υπεύθυνη, αποτελεσματική πολιτική αυτή; Εσείς, σε περίπτωση εκλογής σας, τι θα πράξετε αναφορικά με το Μνημόνιο;

Απάντηση Μητρόπουλου: Ο καθένας αντιδρά με τον τρόπο του. Εμείς θα πολεμήσουμε το Μνημόνιο και τα μέτρα που υπαγορεύει, με κάθε ρεαλιστικό τρόπο: πολιτικό, κοινωνικό, νομικό. Αρνούμαστε τον Καλλικράτη ως όργανο δημοσιονομικής επιτήρησης και φοροεισπρακτικό μηχανισμό υπέρ των δανειστών μας. Απορρίπτουμε την ασφυξία τού μηδενικού ελλείμματος, που μας επιβάλλει η Τραπεζική Διεθνής. Κατηγορούμε την Κυβέρνηση για τον ολέθριο δρόμο που επέλεξε.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Ένα ερώτημα, τώρα, για τις εργασιακές σχέσεις, λόγω και της δικής σας εξειδίκευσης: στον ιδιωτικό τομέα βλέπουμε εξάπλωση των ατομικών συμβάσεων, ενώ μεγάλες είναι οι ανατροπές και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Ποια είναι η πολιτική προτροπή σας προς τους εργαζομένους;

Απάντηση Μητρόπουλου: Θα απαντήσω με την προτροπή τού Συμβούλου τού Πρωθυπουργού Τζέιμς Γκαλμπρέηθ, ο οποίος συνιστά κινητοποίηση και αντίσταση με κάθε νόμιμο μέσο («Κ.Ε», 27-6-2010): «…η Ευρώπη θα βυθίζεται στην ύφεση, εκτός και αν αλλάξει τακτική, εκτός και αν οι κοινωνικές δυνάμεις που δημιούργησαν το κράτος πρόνοιας ξεσηκωθούν να το υπερασπιστούν…».

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Τι συμπεραίνετε από τις πρόσφατες αποκαλύψεις του Προέδρου του Eurogroup κ.Ζαν Γιουνκέρ;

Απάντηση Μητρόπουλου: Ομολογεί επιτέλους και ένας κατ’εξοχήν υπεύθυνος της ευρωπαϊκής οικονομίας ότι τα πλεονάσματα του Βορρά είναι τα ελλείμματα του Νότου. Οι Γαλλογερμανοί και λοιποί γνώριζαν την ασύμμετρη επίδραση των κανόνων της ΟΝΕ στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο Νότο, αλλά ευνοούσαν την πιστωτική υπερεπέκταση για την αγορά των προϊόντων τους, βοηθούμενοι και από το πρόγραμμα εξαγοράς των κυβερνήσεων, που προωθούσαν οι μεγάλες τους εταιρίες. Το εξοργιστικό όμως τώρα είναι ότι οι ίδιοι, οι δήθεν «αλληλέγγυοι» εταίροι μας, λοιδορούν την Ελλάδα ότι είναι μια διεφθαρμένη χώρα και διαθέτει νοσηρό πληθυσμό, συμφωνούντων δυστυχώς και των Ελλήνων ιθυνόντων.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Η Περιφέρεια Αττικής έχει χαρακτηριστεί ως "μητέρα των αυτοδιοικητικών εκλογών". Το κλίμα ωστόσο, μόλις ένα μήνα πριν τις κάλπες, παραμένει υποτονικό. Εσείς προσωπικώς με ποια μέσα θα επιχειρήσετε να αλλάξετε την κατάσταση αυτή;

Απάντηση Μητρόπουλου: Η Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή, η «τριαρχία», οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι εγχώριοι «μνημονιακοί», έχουν κάθε λόγο να κρατήσουν το προεκλογικό κλίμα σε χαμηλούς τόνους. Εμείς θα προσπαθήσουμε με ψυχραιμία, ευγένεια και σεβασμό στο πρόσωπο των αντιπάλων, αλλά και με δυναμισμό, να προβάλλουμε τις τεκμηριωμένες και επεξεργασμένες -από τις δικές μας δεξαμενές σκέψης- απόψεις και προτάσεις μας και επί του αντικοινωνικού Μνημονίου και για το μέλλον του Καλλικράτη και την Περιφέρεια της Αττικής. Η αίσθησή μας είναι ότι ο λαός του Λεκανοπεδίου θα μας εμπιστευθεί και θα μας αναδείξει νικητές.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Σε έναν πολίτη που δεν έχει αποφασίσει ακόμη ποιον θα ψηφίσει ή, ακόμη χειρότερα, προτίθεται να απόσχει, τι θα του λέγατε προκειμένου να ψηφίσει το συνδυασμό σας;

Απάντηση Μητρόπουλου: Ο λαός πρέπει να προσέλθει στις κάλπες και να μην απόσχει, πράγμα που εξυπηρετεί την Κυβέρνηση. Εμείς τον προτρέπουμε να ασκήσει με προθυμία τα δημοκρατικά του δικαιώματα και να σχηματίσει τον πλήρη συλλογισμό, δηλαδή να αποδώσει τα γεγονότα στις πραγματικές τους αιτίες. Συνειδητοποιώντας ότι το μόνο που φοβάται κάθε κατεστημένη δομή είναι η αντίθετη με τις επιλογές της έκφραση του Λαού. Εάν δεν εκφράζεται επαρκώς από τον έναν Συνδυασμό, μπορεί να εκφραστεί από άλλον. Υπάρχουν πολλές προτάσεις και πρόσωπα, έτσι που ο καθένας μπορεί ελεύθερα να επιλέξει.

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Ποιο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της Αττικής δεσμεύστε ότι θα σας γίνει... έμμονη ιδέα ως οριστική επίλυσή του;

Απάντηση Μητρόπουλου:  Αυτό που αναπτύσσουμε και στο βιβλίο μας «Το τέλος του Κοινωνικού Κράτους; Αριστερά και Συνδικάτα μπροστά στην Απορρύθμιση» (Μάρτιος 2008), στο κεφάλαιο «Νεοφιλελευθερισμός, περιβάλλον και άνθρωπος» (σελ. 292). Δηλαδή, η αποκατάσταση της αρμονίας του ανθρώπινου, οικονομικού, παραγωγικού, φυσικού, ιστορικού και αρχαιολογικού περιβάλλοντος˙ η λελογισμένη, δίκαιη και ήπια αποανάπτυξη, που προτείνει η σύγχρονη κοινωνική οικονομική σχολή σκέψης, ως απάντηση στην υπερεπέκταση, εντατικοποίηση και εξάντληση των υλικών και άυλων παραγωγικών πόρων, που προωθεί ο καταστροφικός νεοφιλελευθερισμός˙  η πραγμάτωση των ιδεών για το Λεκανοπέδιο του κορυφαίου  ιστορικού Άρνολντ Τόινμπι, των οραματιστών πολεοδόμων Κανδύλη και Τρίτση κ.ά., που πρότειναν εμπνευσμένα και ολοκληρωμένα προγράμματα επαναφοράς του σε αειφορική και βιώσιμη ανάπτυξη. Σας ευχαριστώ.

ΟΜΙΛΙΑ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥ

«Οι 4 άξονες για τη νίκη στην Περιφέρεια Αττικής»

1. Η ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

Η επιβολή του Μνημονίου αποτελεί αναμφισβήτητα ένα σημαντικό οροθέσιο για την κοινωνική και πολιτική ιστορία της πατρίδας μας. Ενώ τα προτάγματα της νεοφιλελεύθερης αίρεσης κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο, ακόμη και εκεί όπου γεννήθηκαν˙ ενώ όλοι οι αναλυτές, διανοούμενοι και οικονομολόγοι αναγνώρισαν ως αιτίες τής χρηματοπιστωτικής κρίσης την υπερεπέκταση της χρηματοοικονομικής βιομηχανίας, την αυτονόμησή της από την πραγματική οικονομία, τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις των Κοινωφελών Επιχειρήσεων και του δημοσίου πλούτου, την ελευθερία των Αγορών, την υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, τη συγκέντρωση του κεφαλαίου σε λίγους υπερεθνικούς ομίλους και την κρίση κέρδους, εν τούτοις στην ΕΕ και την Ελλάδα θεωρούμε ως υπαίτιο το Κοινωνικό Κράτος.

Έτσι, η Κυβέρνηση του ύστερου ΠΑΣΟΚ, παρά τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και τις συλλογικές εγχαράξεις των μελών και των φίλων του, προτίμησε (απ’ όλες τις άλλες υπαρκτές και ρεαλιστικές λύσεις αντιμετώπισης της κρίσης) την πρόσδεσή της στον αναξιόπιστο μεν αλλά εκδικητικό νεοφιλελεύθερο μονεταρισμό. Σιγά-σιγά αποκαλύπτεται η μεθόδευση που ακολούθησε.

Την περιγράφει στο σπουδαίο νέο βιβλίο της η διάσημη συγγραφέας και δημοσιογράφος Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ». Το βιβλίο αυτό είναι μια εξήγηση της δύναμης και πώς αυτή λειτουργεί στον κόσμο. Πώς δηλαδή μια εξαιρετικά αντιδημοφιλής και ιδιοτελής θεωρία (ο νεοφιλελευθερισμός) θριάμβευσε σε όλο τον πλανήτη. Πρώτα καλλιεργείται η άποψη του «νοσηρού πληθυσμού» και της παθολογίας της ψυχολογίας στο έθνος, όπως συνέβη με την Αργεντινή. Η χώρα ανακηρύσσεται διεφθαρμένη και ο λαός της ως «ένοχος του εγκλήματος» αδρανοποιείται, προκειμένου να προωθηθούν πολύ επωφελείς και επικίνδυνες μεταρρυθμίσεις. Οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους και την πεποίθηση ότι μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική πορεία των πραγμάτων. Αυτή η μέθοδος επιλέχθηκε για την Ελλάδα και οι άνθρωποι, όπως λέει η συγγραφέας «…μέσα στη θολούρα περί δήθεν σωτηρίας της πατρίδας, δεν διακρίνουν εύκολα ότι γίνονται μάρτυρες μιας τεράστιας, οφθαλμοφανούς και χωρίς κανένα προκάλυμμα ληστείας, να παίρνεις δηλαδή από τους εργαζόμενους, προκειμένου να προσφέρεις πόρους στους πολύ πλούσιους που δημιούργησαν την κρίση και όλοι να το γνωρίζουν αυτό.». Με τη μέθοδο αυτή μπήκαμε στην εποχή του Μνημονίου. Και αν δεν αντιδράσουμε, θα ζήσουμε πολλά χρόνια σε συνθήκες κοινωνικού ολοκαυτώματος.

Το Μνημόνιο δεν έγινε, όπως πλέον ομολογείται από τους εκπροσώπους της «τριαρχίας» και άλλους υπευθύνους, λόγω του μεγέθους του δημοσίου χρέους, το οποίο άλλωστε έχουν και πολλά άλλα ευρωπαϊκά -και όχι μόνον- κράτη. Το Μνημόνιο ήρθε για να επιβάλλει το οικονομικό και κοινωνικό πρότυπο που οι Αγορές επιτάσσουν.

Ό,τι είναι δημόσιο, ό,τι έχει ως πρώτο συνθετικό του τη λέξη αυτή, όπως «δημόσιοι υπάλληλοι», «δημόσιος τομέας», «δημόσιο εργασιακό και ασφαλιστικό σύστημα», «δημόσια υγεία», «δημόσια εκπαίδευση», «δημόσιο συμφέρον», βρίσκεται στο στόχαστρο του κερδοσκοπικού κεφαλαίου.

Το εργασιακό σύστημα του δημόσιου τομέα, με μια περίεργη αντίληψη κοινωνικής δικαιοσύνης προς τα κάτω, πρέπει να προσαρμοστεί στη ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα.

Το συνταξιοδοτικό σύστημα πρέπει, προϊόντος του χρόνου, να καταργηθεί, ώστε ένα νέο επενδυτικό πεδίο να διανοιγεί για τις ασφαλιστικές εταιρίες.

Τα δημόσια αγαθά δεν πρέπει να προσφέρονται προς όλους τους πολίτες μέσω των Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, αλλά μόνον σε όσους μπορούν να τα αποκτήσουν στην αγοραία τιμή που οι νέοι ιδιοκτήτες (οι ιδιωτικές δηλαδή επιχειρήσεις) καθορίζουν.

Η δομική ανεργία του συστήματος θα αυξάνει διαρκώς και ο άνεργος, ιδιαίτερα ο νέος άνθρωπος, πρέπει να θεωρείται οιονεί γενετικά στιγματισμένος, που δεν μπορεί να βρει μία ικανοποιητική εργασία.

Και ο εργαζόμενος-χταπόδι θα τρέχει από ειδικότητα σε ειδικότητα, από τόπο σε τόπο, από εργοδότη σε εργοδότη, από ευέλικτη εργασιακή σχέση σε μερική ή προσωρινή απασχόληση, ώστε να μην του απομένει ούτε ικανοποιητικός μισθός, ούτε χρόνος για οικογενειακή αποκατάσταση, πολύ δε περισσότερο για συνδικαλιστική και πολιτική δράση.

Η πολιτική γίνεται θεραπαινίδα της οικονομικής λειτουργίας.

Δεν είναι ώρα και ημέρα να εκθέσουμε τις προβλέψεις του μεταβλητού Μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων. Η χώρα εισήλθε σε μια νέα αποικιοκρατική περίοδο, από την οποία αν δεν απαλλαγεί σύντομα,  θα τεθεί στο μέλλον ίσως και πρόβλημα ύπαρξης του ιστορικού λαού μας. Επομένως το Μνημόνιο και η επικυριαρχία είναι μείζονες καταστάσεις που οδηγούν σε νέες συνειδητοποιήσεις.

2. ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΧΙ ΣΤΗ «ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΟΚ»

Εξάλλου, το Κοινωνικό Κράτος (όπως πολλές φορές έχουμε περιγράψει στα βιβλία και τις διαλέξεις μας) είναι το ωραιότερο δημιούργημα της Πολιτικής Κοινωνίας. Είναι αποτέλεσμα πολλών αγώνων των εργαζομένων για την εξισορρόπηση των ιδιωτικών συμφερόντων μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής. Δημιουργήθηκε για να συντηρείται και να αναπαράγεται η εργατική δύναμη. Είναι ένα σύνολο θεσμών και υποσυστημάτων, που (τουλάχιστον κατά την περίοδο της μακράς

«Σοσιαλδημοκρατικής Συναίνεσης» στις χώρες της Ευρώπης) άμβλυνε την ταξική πάλη και επέτρεψε στις μάζες του εργαζόμενου λαού να απολαμβάνουν ένα τμήμα του εθνικού πλούτου και των δημοσίων αγαθών, ώστε να μετέχουν στο πολιτικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι. Και από αυτή την αφετηρία να ξεκινά με μεγαλύτερη συνειδητοποίηση για την κατάκτηση και άλλων κοινωνικών και εργασιακών στόχων.

Χωρίς το Κοινωνικό Κράτος, η Κοινωνία ρηγματώνεται. Χωρίς την εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου ζωής για όλους, ο λαός χάνει τη συνοχή του και ακολουθεί το μοναχικό δρόμο της ατομικής επιβίωσης. Το Μνημόνιο διαλύει το Κοινωνικό Κράτος.

Η Κυβέρνηση ακολουθεί πιστά την εντολή που η «τριαρχία», προτού καν συγκροτηθεί, έδωσε, όπως περιέγραψε στο αποκαλυπτικό του άρθρο «Με ποια Ευρώπη θα τσακίσουμε τις χρηματαγορές;» ο Τζέημς Γκαλμπρέιθ στις 27 Ιουνίου. Εκεί αναφέρει επί λέξει: «Στις αρχές Ιανουαρίου η ελληνική κυβέρνηση συγκάλεσε επειγόντως μια επιτροπή ειδημόνων για οικονομικά ζητήματα. Σ’ αυτούς συγκαταλεγόταν ένας αξιωματούχος του ΔΝΤ, ο οποίος εξήγησε με απότομο τρόπο στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι οφείλει να ξηλώσει το Κοινωνικό Κράτος…». Ο ίδιος Σύμβουλος του πρωθυπουργού, απηυδισμένος από την αντίστροφη πορεία που επέλεξε η ελληνική Κυβέρνηση, συνιστά κινητοποίηση και αντίσταση με κάθε νόμιμο μέσο («Κ.Ε.»-ένθετο Le Monde Diplomatique, της 27-6-2010, με τίτλο «Με ποια Ευρώπη θα τσακίσουμε τις χρηματαγορές;»), γράφοντας «…η Ευρώπη θα βυθίζεται στην ύφεση, εκτός και αν αλλάξει τακτική, εκτός και αν οι κοινωνικές δυνάμεις που δημιούργησαν το κράτος πρόνοιας ξεσηκωθούν να το υπερασπιστούν…».

Οι προβλέψεις για το εργασιακό σύστημα είναι ζοφερές. Πιο ζοφερές είναι οι προβλέψεις για το συνταξιοδοτικό σύστημα, για το οποίο το Μνημόνιο και ο σχετικός ασφαλιστικός νόμος προβλέπουν αύξηση δαπανών για συντάξεις μέχρι 2,5% μόνο του ΑΕΠ μέχρι το 2060, όταν δηλαδή θα διαθέτουμε τουλάχιστον διπλάσιους των σημερινών συνταξιούχων. Όσοι αφελείς πιστεύουν ότι με τη λήξη της τριετίας θα επανέλθουμε σε φυσιολογικούς ρυθμούς ζωής, αξίζει να μελετήσουν τις σχετικές προβλέψεις, για να αντιληφθούν ότι, όχι μόνον αυτοί χρόνο με το χρόνο θα μεταβάλλονται σε πτωχούς συνταξιούχους, αλλά και ότι οι σημερινοί 15χρονοι, που το 2060 θα είναι 65 χρόνων, θα έχουν ως σύνταξη ένα μηδαμινό αντίδωρο.

3. ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Ήταν επόμενο, ως εκ τούτου, όλες οι εγρήγορες και τίμιες συνειδήσεις του σοσιαλιστικού χώρου να αντιδράσουν σ’ αυτή την ολιστική πλέον μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ σε καθαρώς νεοφιλελεύθερο κόμμα.

Πολλές φορές στο παρελθόν κάναμε σκληρή κριτική και διαχωρίσαμε τη θέση μας από τα κυβερνητικά προγράμματα. Γι’ αυτό άλλωστε δεν μετείχαμε ποτέ στην κυβερνητική λειτουργία, ούτε λάβαμε καν μια θέση στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Πολλά περιγράφουμε στο βιβλίο μας «Η κρίση της πολιτικής στην Ελλάδα (1985-1989)» (Εκδ. Αφοι Τολίδη, 1989), όπως επίσης και στο «Το Τέλος του Κοινωνικού Κράτους; Αριστερά και Συνδικάτα μπροστά στην Απορρύθμιση» (Εκδ. Οργαν. Λιβάνη, 2008), όπου αναλύοντας την εκσυγχρονιστική περίοδο της πιστωτικής υπερεπέκτασης, της άκριτης αποδοχής των κανόνων της ΟΝΕ, τις αλόγιστες ιδιωτικοποιήσεις πολλών δημοσίων επιχειρήσεων και κοινοχρήστων αγαθών και τους υπερφίαλους και δαπανηρούς Ολυμπιακούς Αγώνες του doping και της εμπορευματοποίησης, διαπιστώνουμε ότι εκεί τέθηκαν οι βάσεις της οριστικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ.

Επομένως, κυρίες και κύριοι, η συνάντησή μας με τις δυνάμεις της διαλεκτικής ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς και της Οικολογίας έλαβε τη διάσταση ενός αναμενόμενου και απόλυτα προβλεπτού φυσικού φαινομένου. Η δουλεία του Μνημονίου, όπως προείπαμε, δημιουργεί νέες ενοποιητικές γραμμές που υπερβαίνουν τις παλιές διαιρέσεις και αντιμαχίες. Αυτό έπρεπε να το αντιληφθούν όλοι οι παράγοντες και τα σχήματα της ευρύτερης Αριστεράς, ώστε να μην παραμένουν δέσμιοι μιας αδικαίωτης και παρωχημένης «δομοκρατίας». Η Κοινωνία και οι ανάγκες της υπαγορεύουν τη δράση στο πολιτικό εποικοδόμημα και όχι το αντίθετο. Όλοι, εν τέλει, πρέπει να υποτασσόμαστε στις ανάγκες των καιρών, προσπαθώντας να βρούμε τα νέα σημαντικά σημεία που μας ενώνουν και το Μνημόνιο μας έδειξε πολύ ξεκάθαρα ποια είναι αυτά. Η σύμπραξη αυτή ενόψει των Περιφερειακών Εκλογών στην Αττική, όπου διαμένει και εργάζεται ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού, μπορεί, αν κινητοποιηθούμε όλοι, να αποβεί ιστορική.

Ο ξεκάθαρος προγραμματικός μας λόγος, η τεκμηριωμένη αποδόμηση του Μνημονίου, οι απόψεις μας για την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση και την αυτονομία των τοπικών κοινωνιών, αποτελούν ένα σύνολο θέσεων και ιδεών που μπορεί να προσφέρει ελπίδα στους κατοίκους της Αττικής και κατ’ επέκταση όλης της Ελλάδας. Ο εναλλακτικός τρόπος αντιμετώπισης του δημοσιονομικού και οικονομικού προβλήματος που τα στελέχη του συνδυασμού μας προτείνουν, δεν παραπέμπει στο αόριστο μέλλον, αλλά στο επιτακτικό παρόν. Αυτό μας διακρίνει εν σχέσει με τους άλλους «αντιμνημονιακούς», ή έστω ολίγον «μνημονιακούς», Συνδυασμούς. Ο πολιτικός λόγος που αναπτύσσουμε, πιστεύουμε ότι θα συνειδητοποιήσει τους πολίτες και θα τους οδηγήσει σε νέες οργανωτικές και ιδεολογικές επιλογές.

Το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου το πολιτικό σκηνικό θα έχει αλλάξει. Ο λαός θα πάρει το παρόν και το μέλλον της χώρας στα χέρια του.

Θα απορρίψει την κατηγορία ότι είναι διεφθαρμένος λαός, όπως το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα προσπαθεί να του περάσει.

Θα καταλογίσει στην τρόικα και τη νεοφιλελεύθερη τεχνοδομή της ΕΕ ότι τα ελλείμματα της χώρας μας, τα ελλείμματα του Νότου είναι τα πλεονάσματα του Βορρά μέσα από την άνιση και ασύμμετρη λειτουργία των κανόνων της ΟΝΕ.

Θα εξαναγκάσει όλες τις πολιτικές δυνάμεις να καταγγείλουν τη νέα αποικιοκρατία του Μνημονίου και να αναζητήσουν έναν αυτόνομο και περήφανο δρόμο, όπως έκαναν και άλλοι λαοί, πολύ μικρότεροι του ελληνικού λαού.

Θα σταματήσει το δρόμο της κοινωνικής καταστροφής και του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου.

4. ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟ ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ

Δεν θα αναφερθώ στο λεπτομερές και μεγαλόπνοο πρόγραμμά μας για την Αττική. Θα έχετε την ευκαιρία να το διαβάσετε από τα φυλλάδια που κυκλοφορούν και τα οποία πρέπει να φτάσουν σε κάθε πολίτη, ώστε να γίνει μέτοχος των ιδεών μας. Πρέπει, όμως (απαντώντας στους κυβερνητικούς ισχυρισμούς) να διαβεβαιώσουμε όλους ότι δεν θα επιτρέψουμε να γίνει η Περιφέρεια Αττικής ένας μηχανισμός δημοσιονομικής επιτήρησης και καταστροφής του Κοινωνικού Κράτους.

Το Μνημόνιο, αρχικό και επικαιροποιημένο, φορτώνει πολλά βάρη στον Καλλικράτη. Του επιβάλλει να εξοικονομεί 500 εκατ. ευρώ για την τριετία 2011-2013 για τους δανειστές μας. Περιορίζει μέχρις ασφυξίας τον δανεισμό της Αυτοδιοίκησης καθώς και τις μεταβιβάσεις από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Τελικά τον πνίγει με τους προϋπολογισμούς του μηδενικού ελλείμματος, ωσάν η Αυτοδιοίκηση να είναι μια ιδιωτική εταιρία που δεν έχει να κάνει με ανθρώπους και κοινωνικά συστήματα, αλλά μόνο με αναλύσεις κόστους και οφέλους.

Επιπροσθέτως, με την ιδιωτικοποίηση όλων των δημοσίων υπηρεσιών και αγαθών που επιβάλει, στερεί από το θεσμό της Περιφέρειας τη δυνατότητα να ασκήσει μια γενικευμένη κοινωνική πολιτική. Αν σ’ αυτά προστεθεί και ότι τα έργα του ΕΣΠΑ έχουν πλέον καθοριστεί, τότε δεν μένει στην περιφέρεια τίποτα άλλο από τον έλεγχο της καλής κατάστασής τους. Οι άλλοι πόροι του, οι λεγόμενοι «αυτοτελείς» από τη φορολογία, είναι ελάχιστοι λόγω και της παρατεταμένης ύφεσης.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι μόνο οι αρνητές του Μνημονίου και των επιταγών του για τον Καλλικράτη είναι δυνατόν να κρατήσουν ζωντανή την Αυτοδιοίκηση. Και αυτό θα είναι το μείζον στοίχημα των επερχόμενων εκλογών.

Πρόταγμά μας για την Περιφέρεια Αττικής είναι, ως γενικό συμπέρασμα του λεπτομερούς προγράμματός μας, η με κάθε τρόπο δέσμευση της Πολιτείας, καθώς και όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων -ακόμη και με συνταγματική πρόβλεψη-, πάνω σε ένα μόνιμο σχέδιο λελογισμένης, ήπιας, ισόρροπης και δίκαιης ανάπτυξης με αειφορία. Το σχέδιο αυτό θα πρέπει να τηρηθεί απαρεγκλίτως, ώστε, σε βάθος χρόνου αλλά με συγκεκριμένους στόχους και μετρήσιμους ετήσιους δείκτες, να αποκατασταθεί η ομαλή λειτουργία του πολεοδομικού-οικιστικού, οικονομικού, φυσικού και ιστορικού-αρχαιολογικού περιβάλλοντος στο κακοποιημένο Λεκανοπέδιο. Την οραματική αυτή δέσμευση θεωρώ ως την αναγκαία άσκηση και συνθήκη εθνικής αυτοσυνειδησίας, οικονομικής ευημερίας και κοινωνικής ανασυγκρότησης.

Κυρίες και κύριοι,

Περιφερειακοί Σύμβουλοι,

Εσείς είστε ο ιμάντας μεταβίβασης των ιδεών και του προγράμματος μας προς όλους τους πολίτες της Αττικής. Εσείς είστε επιφορτισμένοι να μεταλαμπαδεύσετε τη νέα ελπίδα που μας διακατέχει όλους. Την αμηχανία, την παραίτηση, την αποστροφή του λαού για την πολιτική πρέπει όλοι μαζί να την μετατρέψουμε σε μια δημιουργική δύναμη που θα δώσει προοπτική και αισιοδοξία.

Πρέπει να πείσουμε όλους τους συμπολίτες μας ότι η αδιαφορία και η αποχή, ως τρόπος διαμαρτυρίας προς την Κυβέρνηση και τους «μνημονιακούς» οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα. Δίνει δηλαδή ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων σ’ αυτούς που γκρεμίζουν τις κοινωνικές κατακτήσεις πολλών δεκαετιών.

Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε, ώστε κάθε πολίτης (ανεξαρτήτως μόρφωσης και συνειδητοποίησης) να κάνει τον πλήρη συλλογισμό, να αποδώσει δηλαδή τη σημερινή κατάσταση και τη μελλοντική επιδείνωσή της στις πραγματικές της αιτίες.

Οι υπαίτιοι είναι ορατοί. Οι δικαιολογίες που προβάλλουν είναι πλέον διάτρητες. Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Με ευγένεια, σεβασμό στα πρόσωπα όλων, με μεθοδικότητα και διαλεκτική συνείδηση, ας ξεχυθούμε, όσες μέρες μας απομένουν μέχρι την εκλογική αναμέτρηση, ώστε να συγκροτήσουμε ένα συνεκτικό και δυναμικό ιδεολογικό ρεύμα, που θα παρασύρει το Μνημόνιο και τους «μνημονιακούς», προτού προχωρήσει ακόμη περισσότερο η εξάρτηση της χώρας από το διεθνές κεφάλαιο και καταστραφεί ολοσχερώς το Κοινωνικό Κράτος.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ «ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ»

Συμπολίτισσες και συμπολίτες, κάτοικοι της Αττικής,

Στη χώρα μας βιώνουμε τις συνέπειες της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής  κρίσης αλλά και της αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής που ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις την τελευταία εικοσαετία.  Δύο χρόνια μετά από το ξέσπασμα της που ανέδειξε ποικιλοτρόπως  τα αδιέξοδα του  νεοφιλελεύθερου υποδείγματος  καπιταλιστικής ανάπτυξης,  η  χώρα βρίσκεται σχεδόν σε κατάσταση κατάρρευσης δεδομένου ότι όλα τα  βασικά προβλήματα ή δεν  αντιμετωπίζονται ή αντιμετωπίζονται με εντελώς λανθασμένο τρόπο  με αποτέλεσμα  την αύξηση των οικονομικών ανισορροπιών, της ανεργίας, της φτώχειας, και την όξυνση  των κοινωνικών  ανισοτήτων  και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Ο τρόπος  άσκησης της εξουσίας από τις κυρίαρχες πολιτικές  δυνάμεις  οδήγησε στην απερίφραστη  στήριξη της κερδοφορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μεγάλων ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων εις βάρος του αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και της αναπτυξιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας. Παράλληλα αδιαφόρησαν επιδεικτικά  στην αύξηση των δημοσίων ελλειμμάτων και του δημοσίου  χρέους  συνεχίζοντας εκτός των άλλων να δαπανούν  απρόσκοπτα για  αγορές πολεμικών εξοπλισμών από τις  ΗΠΑ και τις χώρες του βιομηχανικού βορρά της ΕΕ. Το χρέος και τα ελλείμματα έχουν πρωταρχικά  ταξικό χαρακτήρα αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση αποτέλεσαν  το βασικό εργαλείο για την αύξηση της κερδοφορίας των ξένων και ντόπιων τραπεζών και επιχειρήσεων. Στο βωμό αυτής της κερδοφορίας θυσιάζονται μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, και, βεβαίως, πόροι για τους δήμους και τις περιφέρειες. Ο  τρόπος άσκησης της εξουσίας από τα κυβερνητικά κόμματα  στην πατρίδα μας, η άκριτη πιστωτική επέκταση που δημιούργησε μια νέα γενιά υπερχρεωμένων νοικοκυριών και επιχειρήσεων, η έλλειψη αυτόνομου τρόπου ανάπτυξης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της οικονομίας σε συνδυασμό με την αντι-αναπτυξιακή για τη χώρα μας λειτουργία των κανόνων της ΟΝΕ και του υπερτιμημένου ευρώ, οδήγησαν σε περαιτέρω πολλαπλασιασμό των αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας και διεύρυναν τις αποκλίσεις με τις χώρες του βιομηχανικού Βορρά.

Έχοντας αποτύχει στην πολιτική τους οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις αναζητούν τη σωτηρία του σε υπερεθνικούς θεσμούς στους οποίους κυριαρχεί το  διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο . Ένα σύστημα που προωθεί λύσεις που εντείνουν την ύφεση με το κλείσιμο επιχειρήσεων, την απώλεια θέσεων εργασίας, την εκτόξευση της ανεργίας και ταυτόχρονα προαναγγέλλουν ότι θα έχουμε σύντομα νέα επεισόδια χρηματοπιστωτικών κρίσεων.

Συμπολίτισσες και συμπολίτες,
κάτοικοι της Αττικής,

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου παρά το γεγονός ότι υπήρχαν και άλλες επιλογές οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ και στον μηχανισμό δημοσιονομικής σταθερότητας της ευρωζώνης προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση δανεισμού στην οποία είχε οδηγήσει την ελληνική οικονομία με τους χειρισμούς της.

Η πολιτική του Μνημονίου απέτυχε, διαψεύδοντας και τις πιο βέβαιες προσδοκίες των εμπνευστών του.

Η συρρίκνωση του ΑΕΠ υποχώρησε κατά 6,5% τη διετία 2009-2010, ενώ προβλέπεται να φθάσει το 10,0% μέχρι το 2011.

Η ανεργία καλπάζει και αναμένεται να φτάσει στο 20% του εργατικού δυναμικού.

Ένα νέο κύμα μετανάστευσης, κυρίως των πτυχιούχων νέων μας, αποστερεί τη χώρα από πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό.

Οι τιμές αυξάνονται ραγδαία, με τετραπλάσιο ρυθμό από τον αναμενόμενο.

Η αγοραστική δύναμη του Λαού καταβαραθρώνεται.

Τα λουκέτα των μικρομεσαίων γίνονται καθημερινή ρουτίνα.

Τα συστήματα του Κοινωνικού Κράτους διαλύονται, και  το Ασφαλιστικό  στραγγαλίζεται.

Το επικαιροποιημένο Μνημόνιο Συνεννόησης προβλέπει νέες περικοπές στις συντάξεις κατά το πνεύμα των αναλογιστικών μελετών.

Η προσφυγή, εξάλλου, στον μηχανισμό στήριξης της ευρωζώνης, που προβλήθηκε ως «μονόδρομος σωτηρίας» της πατρίδας, αποδεικνύεται τίποτα περισσότερο από πλαίσιο στήριξης των δανειστών.

Ήδη το Μνημόνιο απέτυχε στην διακηρυγμένη κομβική επιδίωξη της Κυβέρνησης, να ρίξει δηλαδή, μέσω αυτού, τα επιτόκια δανεισμού στις διεθνείς αγορές.

Ήδη η χώρα μας βρίσκεται στην εντατική του νεοφιλελευθερισμού, όπου την οδήγησε η κρίση του πολιτικού συστήματος. Με το Μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις επιβλήθηκε μιας νέας μορφής εξάρτησης  που καταλύει κάθε έννοια λαϊκής  κυριαρχίας, υπονομεύει τη συνταγματική νομιμότητα, υποθηκεύει τη δημόσια περιουσία και κατεδαφίζει τις κοινωνικές κατακτήσεις του Λαού.

Τώρα που σε λίγο καιρό θα διασπαστούν και θα διαμοιραστούν στους αγοραίους ανέμους όλες οι Κοινωφελείς Επιχειρήσεις που έχουν απομείνει, τώρα που θα αποδοθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο όλα τα άυλα και υλικά δημόσια αγαθά (υγεία, παιδεία, φως, νερό, καύσιμα, δρόμοι, λιμάνια, παραλίες κ.λπ.), η διεξαγωγή της ζωής θα γίνει προβληματική για τους περισσότερους συμπολίτες μας.

Την ίδια στιγμή στο όνομα των μεγάλων ξένων επενδύσεων (fast track) παραδίδει τους τελευταίους δημόσιους χώρους και το ίδιο το φυσικό περιβάλλον σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες που δεν δημιουργούν ούτε βιώσιμη ανάπτυξη, ούτε θέσεις εργασίας, αντίθετα υπονομεύουν το μέλλον των τοπικών κοινωνιών και υποτάσσουν τις κοινωνικές ανάγκες στο κέρδος. Οι τοπικές κοινωνίες, τα κινήματα πόλεις, οι κοινωνικές αντιστάσεις όλη την προηγούμενη περίοδο υπερασπίστηκαν τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της Αττικής , στο Ελληνικό, στον Ελαιώνα, στην Πάρνηθα και αλλού, και όλοι  αυτοί οι αγώνες εκτός του ότι αποτυπώνονται  στο πρόγραμμά μας  αποτελούν και δέσμευσή μας στο μέλλον.


Τα κορεσμένα από πολλών δεκαετιών επαγγέλματα θα προσφερθούν ως κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα στις πολυεθνικές του είδους. Την ίδια στιγμή καταδικάζει τη νέα γενιά στην ανασφάλεια και στην εργασιακή περιπλάνηση , καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το δικαίωμα των νέων εργαζομένων στην ίση αμοιβή μέσω του θεσμού της μαθητείας. Μια νέα γενιά όμως που έχει αποδείξει με τους αγώνες της ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στην αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση ότι έχει τις αντοχές και το αγωνιστικό φρόνημα για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κυβερνητική λαίλαπα.

Η οικονομία της Ελλάδας θα ετεροπροσδιορίζεται ολοκληρωτικά από τους πιστωτές και τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή.

Όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι η πολιτική δημοκρατία θα είναι μια εκχωρημένη δημοκρατία υπό επιτήρηση. Αντίθετα εμείς παλεύουμε για  μια πολιτική δημοκρατία που θα αφορά σ' όλους και όλες χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Ιδιαίτερα  στις γυναίκες των κινημάτων, στις γυναίκες χωρίς φωνή και σε  όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται καθημερινά για την ανεξαρτησία και αξιοπρέπειά τους και οι οποίες  παλεύουν  για:  Ανατροπή των αντιλαϊκών και αντεργατικών επιλογών του νεοφιλελευθερισμού που πλήττουν τις γυναίκες δυσανάλογα, για την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα των δύο φύλων, για τα κοινωνικά δικαιώματα για όλες ντόπιες και  μετανάστριες, για αυτονομία των γυναικών και ισότιμες σχέσεις με τους άνδρες και ισότιμη εκπροσώπηση.

Ως εκ τούτου, αν θέλουμε να διατηρήσουμε τη δυνατότητα του αυτόνομου προσδιορισμού μας στο μέλλον, πρέπει να προχωρήσουμε στη συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου για την καταγγελία του Μνημονίου και την απεμπλοκή της χώρας από το μηχανισμό δημοσιονομικής σταθερότητας της «τριαρχίας». Είναι προφανές ότι οι πολιτικοί ελιγμοί της ΝΔ και του Α. Σαμαρά για τάχατες αντιμνημονιακή στάση αναιρείται από την επί της ουσίας συμφωνία με την κυβέρνηση και την τρόικα στα βασικά μέτρα που εφαρμόζουν το μνημόνιο εις βάρος της μισθωτής εργασίας και της μεσαίας τάξης.

Η τραγική αυτή ιστορική εμπειρία δίνει την ευκαιρία νέων συνεργασιών και συμμαχιών. Οι ενοποιητικές γραμμές διευρύνονται και γίνονται πιο ορατές, ώστε στις τάξεις τους να χωρέσουν όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας: εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, φοιτητές, επιστήμονες, κ.λπ.. Δεν είναι οι προκατασκευασμένες οργανωτικές δομές που θα «χωνέψουν» το κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά η απρόβλεπτη κοινωνική κινητικότητα που θα δώσει το εύρος και θα προσδιορίσει τα σχήματα δράσης.

Οι δυνάμεις της σοσιαλιστικής ιδεολογίας και του εναλλακτικού δρόμου πρέπει να συναντηθούν με τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς που με μέθοδο τις δημοκρατικές διαδικασίες και τις λαϊκές κινητοποιήσεις επιδιώκουν να δώσουν μια ρεαλιστική απάντηση στο καταρρέον (πλην όμως εκδικητικό) νεοφιλελεύθερο πρόταγμα. Έτσι αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να δώσουμε τη μάχη στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές της 7ης Νοέμβρη με αιχμή τη διεκδίκηση της αιρετής Περιφέρειας Αττικής, όπου ζει και εργάζεται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πατρίδας μας.


Συμπολίτισσες και συμπολίτες,

Το αντι-κοινωνικό Μνημόνιο σχετίζεται άμεσα με τον «Καλλικράτη».

Ο Καλλικράτης ευθύς εξ αρχής είχε ως κυρίαρχο στόχο του τη μείωση των πόρων για την αυτοδιοίκηση και τη συγκεντροποίηση της αυτοδιοικητικής εξουσίας με σκοπό  τον περιορισμό των δυνατοτήτων παρέμβασης και διεκδίκησης από τις τοπικές κοινωνίες. Απώτεροι σκοποί της εσπευσμένης αυτής και κολοβής διοικητικής μεταρρύθμισης είναι ο περιορισμός των κοινωνικών κατακτήσεων, η κατάργηση των Νομικών Προσώπων και Επιχειρήσεων των Οργανισμών  της Αυτοδιοίκησης και των κοινωνικών προγραμμάτων.
Με τον τρόπο αυτό όμως άρχισε να υποθηκεύεται το μέλλον της τοπικής αυτοδιοίκησης και των αιρετών Περιφερειών.

Στην πορεία και με την υιοθέτηση του Μνημονίου ο Καλλικράτης αποτελεί πλέον βασικό μηχανισμό δημοσιονομικής πειθαρχίας και μετατροπής της αυτοδιοίκησης σε φοροεισπρακτικό μηχανισμό των υψηλών ανταποδοτικών τελών στο πλαίσιο της πολιτικής των μηδενικών ελλειμμάτων.

Με τον Καλλικράτη επιβάλλεται η μείωση των πόρων της αυτοδιοίκησης κατά 500 εκατ. ευρώ το χρόνο για το διάστημα 2011-2013. Στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Προσαρμογής η Κυβέρνηση δεσμεύεται να εφαρμόσει αυστηρά τις προβλέψεις του Καλλικράτη για στοχευμένο “εξορθολογισμό” προσωπικού, για περιορισμό του δανεισμού, για μείωση των μεταβιβάσεων και για έλεγχο των προϋπολογισμών των Οργανισμών της Τ.Α., ώστε να συμμορφωθούν στη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική. Αυτά που δεν λέγονται από τους κυβερνητικούς υποψηφίους και από άλλες Κινήσεις, οφείλουμε εμείς να τα γνωστοποιήσουμε σε όλους τους πολίτες, ώστε να τα λάβουν υπόψη μαζί με τις άλλες επιδεινώσεις που έχουν ήδη συντελεστεί.


Γι' αυτό, το μέλλον της ΤΑ και των αιρετών περιφερειών είναι αλληλένδετο με το Μνημόνιο.
Επομένως,  οι προσεχείς εκλογές είναι πρωτίστως μάχη αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών κατά του Μνημονίου.

Αποφασίσαμε, λοιπόν, να συγκροτήσουμε την Αττική Κίνηση Πολιτών κατά του Μνημονίου και να δώσουμε τη μάχη για την αιρετή Περιφέρεια με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο, που εξ αρχής είχε επισημάνει και αναλύσει τις μεγάλες δουλείες, τα βάρη και τις επιδεινώσεις που θα συνεπιφέρουν οι πολιτικές του Μνημονίου.

Μαζί με τους πολίτες της Αττικής θα παλέψουμε:

1. Κατά του Μνημονίου και των πολιτικών του.  Για την αξιοπρέπεια του λαού μας.
2. Για την αναδιαπραγμάτευση και διαγραφή μέρους του χρέους.
3. Για την  παραγωγική ανασυγκρότηση της περιφέρειας  με βάση τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας.
4. Για την προστασία και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.
5. Για την αντιμετώπιση της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της μετανάστευσης των νέων μας.
6. Για  την προάσπιση της αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών.
7. Για την κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών στην Αττική.
8. Για την ενίσχυση της αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας.
9. Για μια συμμετοχική και αποκεντρωμένη περιφερειακή διακυβέρνηση στην Αττική.
10. Για την κατάργηση των διοδίων.
 Για το Αττικό περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
11. Αυστηρή προστασία του φυσικού πλούτου (ορεινοί όγκοι, παραλιακό μέτωπο, αδόμητη-αγροτική γη).
12. Περιβαλλοντική συμμόρφωση των βιομηχανικών δραστηριοτήτων, των κατασκευών και των υπηρεσιών.
13. Περιστολή των οδικών μετακινήσεων και ανάπτυξη δημόσιων μεταφορών – ιδιαίτερα του σιδηρόδρομου και όλων των μέσων σταθερής τροχιάς.
14. Αξιοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των «Ολυμπιακών» εγκαταστάσεων για δημόσιες χρήσεις πολιτισμού, αθλητισμού, και αναψυχής.
15. Ανάδειξη των διάσπαρτων πολιτιστικών μνημείων, της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και των ιστορικών χώρων της Αττικής.

21/9/2010