Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010

AY CARMELA!

«EL EJERCITO DEL EBRO» - «Η Στρατιά του Ebro»

Ένα από τα πιο γνωστά εμβατήρια που τραγουδούσαν οι ηρωικοί μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ισπανίας. Η μελωδία του τραγουδιού προέρχεται από ένα ισπανικό παραδοσιακό τραγούδι, ενώ οι στρατιώτες των μονάδων άλλαζαν τα στιχάκια ανάλογα με την περίσταση. Στο εμβατήριο αυτό, οι στρατιώτες τραγουδούν την αποφασιστικότητά τους για τη μάχη που έρχεται, ενώ ταυτόχρονα στο πρόσωπο της Carmela, εξυμνείται η γυναίκα που συμβολίζει την ειρηνική και δημιουργική ζωή.

Ο πόλεμος είναι φρικτή εμπειρία και όσοι τον εξυμνούν παράφρονες. Η ιστορία του Ισπανικού εμφύλιου πολέμου είναι λίγο γνωστή, πολύ σκληρή και δραματική. Άνοιξε πληγές που δεν έχουν επουλωθεί μέχρι σήμερα. Διαποτίζεται ωστόσο από αντιφάσεις και ασύλληπτες για τη σημερινή εποχή υπερβάσεις – σταγόνες από αυτές θα ήταν αρκετές για να αλλάξει η ζωή μας!

Η «Στρατιά του Ebro» ήταν ο μεγαλύτερος στρατιωτικός σχηματισμός του Ισπανικού Δημοκρατικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου. Στις τάξεις της πολέμησαν, εκτός από τους Ισπανούς δημοκρατικούς, χιλιάδες ξένοι εθελοντές που συγκροτούσαν τις «Διεθνείς Ταξιαρχίες».

Στην μάχη του Ebro ο ελληνικός και ο αμερικανικός λόχος βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε έναν εχθρικό κλοιό. Εκεί λαμβάνεται και η μεγάλη απόφαση να επιχειρήσουν μία απελπισμένη έξοδο. Πολεμώντας άγρια για δύο μερόνυχτα, καταφέρνουν να απεγκλωβιστούν και να ενωθούν με τα υπολείμματα των Κυβερνητικών, αφήνοντας όμως πίσω τους 20 Έλληνες νεκρούς και ολόκληρο σχεδόν τον αμερικανικό λόχο.


Πενήντα τρεις εθνότητες αναφέρεται πως εκπροσωπήθηκαν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες στον Ισπανικό Εμφύλιο, που ξεκίνησε με πραξικόπημα του εθνικιστή στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο που ανάτρεψε τον Πρόεδρο της 2ης Ισπανικής Δημοκρατίας Μανουέλ Αθάνια. Το πολιτικό εύρος των Δημοκρατικών Δυνάμεων ήταν μεγάλο, από Φιλελεύθερους αστούς μέχρι Κομμουνιστές και Αναρχικούς επαναστάτες. Οι εθνικιστές υποστηρίζονταν από την Φασιστική Ιταλία και την Ναζιστική Γερμανία οι οποίοι προσέφεραν συνεχώς και αδιάλειπτα το καλλίτερο ως τότε πολεμικό υλικό στον κόσμο και ειδικές δυνάμεις.  

Οι Έλληνες εθελοντές των Διεθνών Ταξιαρχιών αριθμούσαν γύρω στα 300-400 άτομα. Η πρώτη ομάδα των εθελοντών έφτασε στην Ισπανία το 1936 και ενσωματώθηκε στον «Βαλκανικό Λόχο» που αποτελείτο από Γιουγκοσλάβους. Ωστόσο υπήρχαν και αρκετοί οι οποίοι ενσωματώθηκαν σκόρπιοι σε άλλους λόχους, ανάλογα με την χώρα προέλευσής τους (πχ οι Έλληνες εξ Αμερικής υπηρέτησαν στο τάγμα «Αβραάμ Λίνκολν», ενώ εκείνοι από την Αγγλία έμειναν στο αγγλικό). Στα μέσα του 1937 συγκροτείται πλέον επίσημα ο Ελληνικός Λόχος «Ρήγας Φεραίος», υπό την διοίκηση του Γιάννη Παντελιά. Από τα ονόματα των 278 Ελλήνων εθελοντών που σώζονται μέχρι σήμερα, οι 78 πέθαναν πολεμώντας στην Ισπανία.

Έλληνες από την 15ΔΤ στον Ebro 
(από τα αρχεία της American Lincloln Brigade)

Στα 1938, με την αναγκαστική αποχώρησή τους η Πασιονάρια (Ντολόρες Ιμπαρούρι) στον αποχαιρετιστήριο λόγο της, απευθύνθηκε σ` αυτούς: «Σύντροφοι των Διεθνών Ταξιαρχιών. Λόγοι πολιτικοί, αίτια κρατικά, το συμφέρον αυτής της ίδιας της υπόθεσης για την οποία χύσατε το αίμα σας με απεριόριστη γενναιοδωρία, σας στέλνουν τώρα πίσω, μερικούς από σας, στην πατρίδα σας, άλλους σε αναγκαστική εξορία. Μπορείτε να φύγετε περήφανοι. Είσαστε η ιστορία. Γίνατε πρόσωπα μυθικά. Είσαστε το ηρωικό παράδειγμα της σταθερότητας και της διεθνούς απήχησης της Δημοκρατίας. Δεν θα σας ξεχάσουμε και όταν βγάλει φύλλο και πάλι το δένδρο της ελιάς, το δένδρο της ειρήνης, και αυτά μπλεχτούν με τα φύλλα της δάφνης για τη νίκη της Ισπανικής Δημοκρατίας, ελάτε πάλι πίσω». Τον Απρίλιο του 1939, ο εμφύλιος έληξε με την πλήρη επικράτηση των φρανκιστών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Κατά την περιοδεία του σε τράπεζες στο κέντρο της Αθήνας στις 13/10/2010 , ο Αλέξης Μητρόπουλος δήλωσε:

«Την ίδια στιγμή που η Κυβέρνηση επιδοτεί με δεκάδες δισεκατομμύρια τους τραπεζίτες, την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτοί – συνταξιούχοι – μικρομεσαίοι – μικροέμποροι, αλλά και νέο-άνεργοι αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στις τράπεζες.
Οι πλειστηριασμοί, η φτώχεια, η ανεργία, ο πληθωρισμός και η πλήρης απουσία οργανωμένου σχεδίου ανάπτυξης, γονατίζουν τεράστιες μάζες συμπολιτών μας.
Ξήλωμα κοινωνικού κράτους.
Ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας
Υποταγή στα διαπλεκόμενα συμφέροντα.
Αυτές είναι οι επιλογές της κυβέρνησης!
Εμείς, πιστοί στα οράματα για Εθνική Ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική απελευθέρωση και δημοκρατικές διαδικασίες – οράματα που ποδοπατήθηκαν βάναυσα – συνεχίζουμε μαζί με εκατοντάδες συναγωνιστές, προερχόμενους από το ΠΑΣΟΚ σε μια συνάντηση με την ριζοσπαστική αριστερά που είναι ενταγμένη στον ΣΥΝ, την ριζοσπαστική οικολογία, αλλά πάνω απ’ όλα με τις καρδιές του κόσμου της εργασίας και ειδικότερα των εκατοντάδων χιλιάδων ΠΑΣΟΚτζήδων, που αρνούνται να υποστούν ιδεολογική λοβοτομή και να συμβιβαστούν με τους δήθεν μονόδρομους που τους πλασάρουν, για να δικαιολογήσουν τη ληστρική επιδρομή στα εισοδήματα τις συντάξεις και τις κοινωνικές παροχές.
Σήμερα με την επίσκεψη μας στην εθνική τράπεζα και το ταχυδρομικό ταμιευτήριο εκτός των άλλων τονίσαμε την διάθεση μας να υπερασπιστούμε την δημιουργία ενός ισχυρού δημόσιου πυλώνα τραπεζών με κορμό το Τ.Τ., την ΕΤΕ και την ΑΤΕ προς όφελος της κοινωνίας και της ανάπτυξης.
Ζητάμε την ψήφο του λαού για την περιφέρεια Αττικής, γιατί είμαστε οι μόνοι με ξεκάθαρες θέσεις υπέρ της πλειοψηφίας των αγνοημένων.
Είμαστε οι μόνοι με καινοτόμο πρόγραμμα δράσης για την περιφέρεια».

ΑΝΟΙΚΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ

Ο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής Αλέξης Π. Μητρόπουλος θα παρουσιάσει σε ανοιχτή συγκέντρωση στο ξενοδοχείο Athens Imperial (Πλ. Καραϊσκάκη) τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, στις 7 μ.μ. το ψηφοδέλτιο του συνδυασμού «Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο».

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ: ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

του Κώστα Μελά

1.  Στην ιστορική εποχή που ζούμε, για λόγους που έχουν πολλάκις αναλυθεί1, υπάρχει μια σαφής προσπάθεια το οικονομικό να καταλαμβάνει την πρώτη σελίδα της διεθνούς επικαιρότητας σε καθημερινή βάση. Το οικονομικό, και μάλιστα στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του, έχει ανακηρυχθεί σε δεσπόζουσα ερμηνευτική και καθοδηγητική μεθοδολογία όλων των στιγμών του κοινωνικού και πολιτικού βίου. Στο σημείο αυτό χρειάζεται να υπογραμμιστεί με έμφαση ότι ο όρος «οικονομία», ακόμα κι αν χρησιμοποιηθεί με το εξής νόημα: «Πρόκειται για ένα σύστημα αφηρημένων και μετρήσιμων σχέσεων, το οποίο, βάσει ενός ορισμένου τύπου ιδιοποίησης των παραγωγικών πόρων, καθορίζει το σχηματισμό, την ανταλλαγή και την κατανομή των αξιών», δεν μπορεί να αποτελέσει αυτονομημένη περιοχή του κοινωνικού. Η οικονομία στο καπιταλιστικό σύστημα, «παρ’ ότι τείνει να αυτονομηθεί» περισσότερο ως στιγμή της κοινωνικής δραστηριότητας, δεν μπορεί να υψωθεί ως αυτόνομο σύστημα, που να διέπεται από ιδιαίτερους νόμους, ανεξάρτητους από τις υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις. Η οικονομία παραμένει αφαίρεση. Η κοινωνία, ακόμα κι αν βρίσκεται στην πλέον αναπτυγμένη καπιταλιστική φάση, δεν μπορεί ποτέ να γίνει μια οικονομική κοινωνία, υποβιβάζοντας τις άλλες κοινωνικές σχέσεις σε δευτερεύουσες. Ως εκ τούτου, μόνο κατά παράβαση της αλήθειας που περικλείεται στον προηγηθέντα συλλογισμό μπορούμε να δεχτούμε την πραγματικότητα των οικονομικών σχέσεων ως αυτόνομων. Έχουμε επομένως σαφή αδυναμία της δυνατότητας του οικονομικού να εκφράζεται αυτόνομα, ως αντιπρόσωπος του εαυτού του, απλούστατα διότι ο εαυτός δεν υφίσταται. Η μεθοδολογία με βάση την οποία πρέπει να πραγματοποιείται η μακροοικονομική και η μακροκοινωνική ανάλυση θα πρέπει να προσλαμβάνει τα προβλήματα ως πτυχές ενός ενιαίου κοινωνικο-οικονομικού συνόλου και να επιχειρεί τη συσχέτιση των εξελίξεων που συντελούνται στην παραγωγή, την απασχόληση, την κατανομή του εισοδήματος, τις εργασιακές σχέσεις, την αποτελεσματικότητα της κοινωνικής δικαιοσύνης… Παρ’ όλα αυτά όμως, η νεοκλασική εκδοχή της οικονομικής σκέψης έχει σχεδόν επιβάλει την άποψή της κατά τρόπο ολοκληρωτικό, κατισχύοντας έναντι των υπόλοιπων σχολών.

Στην προσπάθεια αυτή έχουν επιστρατευτεί τρομακτικού μεγέθους μηχανισμοί, σημαντικότερος των οποίων είναι χωρίς αμφιβολία ο επικοινωνιακός. Το γεγονός αυτό έχει ως συνέπεια ο αριθμός των εντύπων αλλά και των ηλεκτρονικών μέσων που μεταφέρουν πληροφορίες οικονομικού περιεχομένου να έχει αυξηθεί υπέρμετρα. Όμως, παρά την τρομακτική αύξηση του όγκου των πληροφοριών που αφορούν τα οικονομικά γεγονότα, έχω την εντύπωση ότι σε γενικές γραμμές υπάρχει μεγαλύτερη σύγχυση και αδυναμία κατανόησης των όσων συμβαίνουν ή πρόκειται να συμβούν στο οικονομικό επίπεδο. Είμαι βέβαιος ότι έχει αυξηθεί η ημιμάθεια, η οποία τις περισσότερες φορές είναι χειρότερη από την πλήρη αμάθεια. Μέρος της ευθύνης για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί έχουν οι ειδικοί του χώρου, οι οικονομολόγοι. Σύμφωνα με τον Π. Κρούγκμαν2 , οι οικονομολόγοι γράφουν με τρεις τρόπους: «Γράφουν με ελληνικά γράμματα, γράφουν με “ανεβαίνουν/πέφτουν” και γράφουν για τα αεροδρόμια». Το γράψιμο με χρήση γραμμάτων του ελληνικού αλφάβητου αποτελεί τον τρόπο επικοινωνίας των καθηγητών (πρόκειται για θεωρητικό, μαθηματικό γράψιμο). Τα οικονομικά του «ανεβαίνουν/πέφτουν» τα συναντάμε στις οικονομικές εφημερίδες και στον ηλεκτρονικό Tύπο και ασχολούνται με ημερήσιες ή και ωριαίες μεταβολές διάφορων μεγεθών, οι οποίες υποτίθεται ότι είναι σημαντικότατες για τις διακυμάνσεις των χρηματιστηριακών δεικτών. Τα οικονομικά του αεροδρομίου είναι οι απλοϊκές οικονομικές μελλοντολογικές μυθοπλασίες με τις οποίες έχουμε κατακλυστεί τελευταία. Το συμπέρασμα είναι ότι κανένας από τους παραπάνω τρόπους με τους οποίους γράφουν οι οικονομολόγοι δεν προσφέρεται για την ουσιαστική ενημέρωση του πολίτη σχετικά με την πραγματική κατάσταση της οικονομίας της χώρας στην οποία κατοικεί ή της διεθνούς οικονομίας στο πλαίσιο της οποίας λειτουργεί.

Τα πράγματα δεν είναι καθόλου διαφορετικά στην Ελλάδα. Η ίδια ακριβώς κατάσταση επικρατεί κι εδώ, για να μην ισχυριστούμε ότι σε πολλά σημεία είναι ακόμα χειρότερη. Προς επίρρωση αυτής της θέσης μας, φτάνει να αναφέρουμε την αδυναμία των Eλλήνων πολιτών, αλλά και οποιουδήποτε μελετητή, να αναφέρονται σε αξιόπιστες, πλήρεις και αποδεκτές στατιστικές μετρήσεις όλων των οικονομικών μεγεθών, στη βάση των οποίων καλούνται, αφού τις μελετήσουν, να εξαγάγουν τα απαραίτητα συμπεράσματα. Η οικονομική απογραφή που πραγματοποίησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την ανάληψη των καθηκόντων της αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της αδυναμίας των πολιτών να γνωρίζουν την οικονομική πραγματικότητα. Βρισκόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι ως πολίτες με το απλό αλλά ουσιαστικό ερώτημα: Ποια είναι η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας; Υπάρχει τρόπος να απαντηθεί το ερώτημα αυτό, υπό μία έννοια, αντικειμενικά; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για μια καθαρή και ευθεία απάντηση; Το δημοκρατικό παιχνίδι είναι πρωταρχικά πρόβλημα ενημέρωσης των πολιτών, ζήτημα διάχυσης της γνώσης και απλής κατανόησης των προβλημάτων, έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα της σωστής επίλυσής τους.


2. Η σύγχρονη περίοδος, που συμπίπτει με την τελευταία δεκαπενταετία στη χώρα μας, χαρακτηρίζεται από νέες εξελίξεις και νέα φαινόμενα στην οικονομική και στην κοινωνική ζωή. Οι εξελίξεις αυτές συντελούνται υπό το καθεστώς της Συνθήκης του Μάαστριχτ, την οποία αποδέχτηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, την υιοθέτησαν ασμένως οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (Παπανδρέου, Σημίτη) και τη συνεχίζει χωρίς ενδοιασμούς η κυβέρνηση Καραμανλή. Η οικονομική πολιτική που ασκήθηκε ολόκληρη τη συγκεκριμένη περίοδο εξυπηρέτησε αποκλειστικά την επίτευξη του βασικού και κυρίαρχου στόχου, της ένταξης της χώρας στο «σκληρό πυρήνα» της Ευρώπης και του εθνικού νομίσματος στη ζώνη του ευρώ. Έτσι, οι εξελίξεις στην ελληνική οικονομία συντελούνται σ’ ένα θεσμοποιημένο ευρωπαϊκό πλαίσιο νεοφιλελεύθερης έμπνευσης (πλήρους απελευθέρωσης των αγορών προϊόντων, κεφαλαίων και εργασίας, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο) σε συνδυασμό με ποσοτικές αγκυλώσεις (Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης), που επιβαρύνουν περαιτέρω τις αρνητικές επιπτώσεις της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής. Η επιλογή αυτή αναγορεύτηκε σε υπέρτατη αξία, από την οποία ούτε λίγο ούτε πολύ εξαρτάται η ίδια η ύπαρξη του έθνους και του κράτους. Αξίζει να ανατρέξει κανείς σε όσα υποστήριζαν, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο τα υποστήριζαν, οι κυβερνήσεις Σημίτη, ο έντυπος και ηλεκτρονικός Tύπος, όπως και κάθε λογής διανοούμενοι, στην προσπάθειά τους να πείσουν για την ορθότητα των επιλογών τους. Η ευρωπαϊκή στρατηγική της δημιουργίας του κοινού νομίσματος προβλήθηκε από τις ευρωπαϊκές ελίτ ως απάντηση στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης και της ανάγκης για περαιτέρω ισχυροποίηση του ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου. Δικαιολογήθηκε ως η αναγκαία προσαρμογή της ευρωπαϊκής οικονομίας στις νέες συνθήκες διεθνοποίησης του πολυεθνικού κεφαλαίου, με την παράλληλη υπόσχεση της διατήρησης των κατακτήσεων των εργαζομένων, έστω και υπό νέα μορφή. Όμως για όλους εκείνους που αντιπάλεψαν τη συγκεκριμένη στρατηγική υπήρχε εξαρχής η βεβαιότητα ότι το εγχείρημα αυτό θα κατέληγε στη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση. Η αποδοχή εκ μέρους των Eυρωπαίων των κανόνων του παιχνιδιού μιας διεθνοποιημένης οικονομίας, όπως επιβλήθηκαν από το αμερικανικό οικονομικό υπόδειγμα, ήταν από την αρχή βέβαιο ότι θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην υιοθέτηση της συνολικής αμερικανικής κοινωνικής και οικονομικής φιλοσοφίας. Δημιουργήθηκε, συνεπώς, ένα ενιαίο διεθνές περιβάλλον, στο οποίο κυριαρχεί η νεοφιλελεύθερη πρόταση οικονομικής πολιτικής, τα χαρακτηριστικά της οποίας είναι ο περιορισμός της κρατικής παρέμβασης και των αναδιανεμητικών λειτουργιών του κράτους, με συνέπεια την ακύρωση βασικών χαρακτηριστικών της νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, την «απελευθέρωση των αγορών», τη μείωση των πραγματικών μισθών, την ευελιξία και την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, των εργασιακών σχέσεων και του συστήματος κοινωνικής προστασίας, τις απολύσεις κ.τ.λ. Όλα αυτά με βασική επιδίωξη τη σταθερότητα των μακροοικονομικών μεγεθών του πληθωρισμού και των δημόσιων ελλειμμάτων, τη μείωση του κόστους παραγωγής, τη βελτίωση του επιπέδου ανταγωνιστικότητας με διαρθρωτικές αλλαγές μείωσης του κόστους εργασίας, τον περιορισμό και την κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και, τελικά, την ουσιαστική απαλλαγή του συστήματος από οποιαδήποτε συλλογική διαπραγμάτευση. Στην κατεύθυνση αυτή κινήθηκε, και εξακολουθεί να κινείται, η ελληνική οικονομική πολιτική, πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα αναβαθμίσει τη θέση της χώρας στο συγκεκριμένο περιβάλλον της διεθνούς και ευρωπαϊκής οικονομίας. Η προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας ολόκληρη την περίοδο 1992-2005 έχει ως αποτέλεσμα σημαντικό κοινωνικό κόστος, δηλαδή υψηλή ανεργία, συρρίκνωση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ένταση των εισοδηματικών ανισοτήτων σε βάρος της εργασίας, περιθωριοποίηση, κοινωνικούς αποκλεισμούς και συγχρόνως υψηλή κερδοφορία των επιχειρήσεων. Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτέλεσαν –και αποτελούν– τις βασικές διαρθρωτικές αλλαγές, τις οποίες και τα δύο κυβερνητικά κόμματα όχι μόνο υιοθέτησαν, αλλά και πρόβαλλαν ως πανάκεια για κάθε πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Ο δημόσιος τομέας, αφού υπέστη τα πάνδεινα από τους εκάστοτε κυβερνώντες, τώρα παραδίδεται βορά στα χέρια του ιδιωτικού κεφαλαίου, του οποίου η ιστορική διαδρομή, ειδικά στην Ελλάδα, διαγράφεται εν μία νυκτί. Όλη η δόξα στους σημερινούς νικητές, η λήθη στους ηττημένους.

3. Θα πρέπει να τονιστεί με έμφαση ότι για κάθε οικονομία τα μεγέθη που έχουν πρωταρχική σημασία είναι: η παραγωγικότητα της εργασίας, η ανεργία και η διανομή του εισοδήματος. Aν τα παραπάνω σημαντικά μεγέθη δεν πάνε καλά, είναι σχεδόν αδύνατον η οικονομία να επιτελέσει θετικά βήματα. Όμως η οικονομική πολιτική που ασκείται σήμερα ελάχιστα ασχολείται με τα παραπάνω μεγέθη. Για του λόγου το αληθές, η Ευρωπαϊκή Ένωση ασκεί οικονομική πολιτική θέτοντας στόχους στους οποίους κανένα από τα αναφερθέντα μεγέθη δεν συμπεριλαμβάνεται. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ η οποία αποτελεί το ανελαστικό μακροοικονομικό πλαίσιο λειτουργίας των οικονομιών της ευρωζώνης, έχουν ποσοτικοποιηθεί οι εξής στόχοι: ο πληθωρισμός, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και το εξωτερικό δημόσιο χρέος. Στα οικονομικά της ευημερίας, τα οποία αποτελούν βασικό πυλώνα της οικονομικής θεωρίας και σκοπίμως έχουν τεθεί στο περιθώριο από τους σύγχρονους νεοκλασικούς οικονομολόγους, στόχος κάθε κυβέρνησης είναι η επίτευξη της μέγιστης δυνατής κοινωνικής ευημερίας. Η θέση αυτή, παρά τα όσα περί του αντιθέτου υποστηρίζονται, οδηγεί ευθέως στην αξιολογική πλευρά της οικονομίας, θέτοντας σε βαθιά κρίση τις απόψεις περί οικονομίας ως θετικής επιστήμης. Στο πλαίσιο της μακροοικονομικής ανάλυσης, η επίτευξη της κοινωνικής ευημερίας συγκεκριμενοποιείται στους γνωστούς στόχους της οικονομικής πολιτικής:
  • Πλήρης απασχόληση του εργατικού δυναμικού.
  • Yψηλός ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης.
  • Σταθερότητα του γενικού επιπέδου τιμών.
  • Προσαρμογή του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών (ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών).
  • Mείωση των ανισοτήτων στην κατανομή του εισοδήματος.

Ακόμα και στο μακροοικονομικό επίπεδο διαχείρισης της οικονομίας διακρίνεται εμφανώς η απόσταση που χωρίζει την οικονομική θεωρία από όσα έχουν υιοθετηθεί στο Μάαστριχτ. Aν στην αρχή της υιοθέτησης των τριών ανελαστικά ποσοτικοποιημένων στόχων η επικέντρωση σε αυτούς αποτελούσε μια μη οικονομική πολιτική, πρωτοφανή στα παγκόσμια οικονομικά δρώμενα, έπειτα από την πάροδο δεκατριών ετών, με προφανή τα αρνητικά αποτελέσματα στις ευρωπαϊκές οικονομίες, το να επιμένεις στην ίδια πολιτική είναι όχι μόνο καταστροφικό, αλλά και απροκάλυπτα ταξικό.

Oι ελληνικές κυβερνήσεις του Κ. Σημίτη (1996–2004) στο πλαίσιο του «εκσυγχρονιστικού πειράματος» στην οικονομία όχι μόνο υιοθέτησαν πλήρως τις ευρωπαϊκές επιλογές, αλλά και υπερέβαλαν πολλάκις, υπερβαίνοντας κάθε μέτρο σε κομπορρημοσύνη και ψεύτικες υποσχέσεις. Δυστυχώς, στον ίδιο –και σε πολλά σημεία χειρότερο– δρόμο βαδίζει σήμερα και η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή. Ο όρος «ισχυρή οικονομία», υποστηρίζει ο Κ. Βεργόπουλος3 , «προέκυψε ως προϊόν αλαζονικής έπαρσης, αλλά και ως επιχείρηση πολιτικού αντιπερισπασμού απέναντι στις συγκεκριμένες διεκδικήσεις των κοινωνικών τάξεων κατά την οκταετία 1997–2004». Η κομπορρημοσύνη περί «ισχυρής οικονομίας» κληροδότησε επίσης τους ισχυρισμούς ότι η Ελλάδα εξήλθε από τη χρόνια «ευρωπαϊκή υστέρηση», από την «εργασιακή οπισθοδρόμηση» και τα παραδοσιακά κοινωνικά αδιέξοδα, ότι υλοποίησε επιτέλους την «επαναθεμελίωση του κοινωνικού κράτους». Θα διερευνήσουμε στη συνέχεια με βάση τα τρία πρωταρχικά κριτήρια τους ισχυρισμούς περί ισχυρής οικονομίας και, ακολούθως, θα αναφερθούμε στους υπόλοιπους στόχους της οικονομικής πολιτικής.


4. Η παραγωγικότητα συνδέεται άμεσα με το βιοτικό επίπεδο κάθε χώρας. Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί συνεχής και μακροπρόθεσμη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου είναι η αύξηση της παραγωγικότητας. Μια ισχυρή και αποτελεσματική οικονομία επιτυγχάνει τη συνεχή άνοδο του κατά κεφαλήν πραγματικού ΑΕΠ. Η αύξηση της παραγωγικότητας συμβάλλει στην αύξηση του πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ (αν όλες οι άλλες παράμετροι μένουν σταθερές – ceteris paribus). Αν μετακινηθεί η υπόθεση ceteris paribus, το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξάνεται αν συμμετέχει στην παραγωγική διαδικασία μεγαλύτερο ποσοστό του ενεργού οικονομικού πληθυσμού (νόμος του Okun). Επομένως, σύμφωνα με τα παραπάνω, η ύπαρξη ανεργίας προκαλεί αρνητικές επιδράσεις στη δυνητική αύξηση του κατά κεφαλήν πραγματικού ΑΕΠ, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει βραδύνουσα κεφαλαιακή παραγωγική δυναμικότητα. Ο πρώτος απόλυτος περιορισμός, θα έλεγα, είναι ότι δεν πρέπει με την αύξηση της παραγωγικότητας να αυξάνουμε την ανεργία. Συγχρόνως, η επιδίωξη της αύξησης της παραγωγικότητας θα πρέπει να συμβαδίζει με την αύξηση της συμμετοχής των απασχολουμένων ως ποσοστού του συνολικού πληθυσμού, διότι όσο περισσότεροι εργαζόμενοι συμμετέχουν τόσο περισσότερο προϊόν παράγεται και τόσο μεγαλύτερο είναι το ΑΕΠ, με την προϋπόθεση ότι η παραγωγικότητα παραμένει τουλάχιστον σταθερή. Αυτός είναι ο δεύτερος περιορισμός που πρέπει να τηρείται. Επομένως, η συμμετοχή των απασχολουμένων ως ποσοστού του πληθυσμού έχει μεγάλη σημασία για την εκτίμηση της αύξησης του κατά κεφαλήν πραγματικού προϊόντος. Συνεπώς, η μεταβολή του κατά κεφαλήν εισοδήματος (προϊόν προς τον πληθυσμό) θα πρέπει να συναρτάται με την παραγωγικότητα της εργασίας, με τη συμμετοχή της εργασίας και με την ανεργία.

Η παραγωγικότητα της εργασίας είναι ο βασικός μοχλός ανάπτυξης των οικονομιών. Όλες οι ενέργειές μας, οποιαδήποτε μέτρα πάρουμε, οποιαδήποτε επιλογή κάνουμε, είτε αφορά τη δημοσιονομική πολιτική είτε τη νομισματική είτε την εκπαίδευση του εργατικού δυναμικού είτε την τεχνολογική αναδιάρθρωση κ.τ.λ., στην ουσία επιδρούν στην παραγωγικότητα. Όπως γνωρίζουμε, παραγωγικότητα είναι το παραγόμενο προϊόν προς τον αριθμό των απασχολουμένων. Η παραγωγικότητα είναι ο βασικός άξονας στον οποίο συγκλίνουν τα πάντα σε μια οικονομία, γιατί η παραγωγικότητα της εργασίας και το βιοτικό επίπεδο συνδέονται στενά.

Πώς μπορεί να αυξηθεί η παραγωγικότητα; Μπορεί να αυξηθεί με τρεις τρόπους: O πρώτος τρόπος είναι να μεγαλώσει ο αριθμητής (παραγόμενο προϊόν) ενώ ο παρανομαστής παραμένει σταθερός (αριθμός των εργαζομένων). Ο δεύτερος τρόπος είναι να παραμείνει σταθερός ο αριθμητής (παραγόμενο προϊόν) και να μειωθεί ο παρανομαστής (αριθμός εργαζομένων). Δηλαδή μπορεί να γίνει αύξηση της παραγωγικότητας με μείωση του αριθμού των εργαζομένων και διατήρηση του ύψους παραγωγής. Η λύση αυτή μας δημιουργεί πρόβλημα. Επιδιώκουμε να αυξήσουμε την παραγωγικότητα της εργασίας, άρα και το πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά εις βάρος της απασχόλησης. Δεν μπορούμε να αυξάνουμε την παραγωγικότητα μέσω της μείωσης των απασχολουμένων γιατί έτσι αυξάνουμε την ανεργία. Ο τρίτος τρόπος είναι ο ρυθμός μεταβολής του αριθμητή (παραγόμενου προϊόντος) να είναι μεγαλύτερος από το ρυθμό μεταβολής του παρανομαστή (αριθμού των εργαζομένων). Η αλγεβρική αντιμετώπιση του ζητήματος μας παρέχει μόνο το αναλυτικό πλαίσιο που είναι χρήσιμο για την οικονομική διερεύνηση του ζητήματος της μεταβολής της παραγωγικότητας. Αυτό πρόκειται να κάνουμε στη συνέχεια.
Τώρα πρέπει να διερευνήσουμε την εξέλιξη της παραγωγικότητας της εργασίας στην Ελλάδα: Η παραγωγικότητα της εργασίας στην Ελλάδα από το 1975 αρχίζει να έχει φθίνουσα πορεία. Φτάνει στο κατώτατο σημείο τα έτη 1988 και 19904 . Από το 1990 και μετά αρχίζει να ανεβαίνει, μέχρι και σήμερα, ξεπερνώντας τα επίπεδα του 1975. Το ζητούμενο για την ελληνική οικονομία είναι η πραγματική σύγκλιση με την ευρωπαϊκή. Επομένως, το μέτρο σύγκρισης είναι ο μέσος όρος παραγωγικότητας των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από το 1996 και μετά η παραγωγικότητα της εργασίας στην ελληνική οικονομία αυξάνει ταχύτερα από τον αντίστοιχο μέσο όρο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (πίνακας 1), ο οποίος παρουσίασε συρρίκνωση.

Πίνακας 1
Παραγωγικότητα της εργασίας (% ετήσιες μεταβολές)
Παραγωγικότητα εργασίας
1961-90
1991-95
1996-00
2000
2001
2002
2003
2004
2005 (προβλέψεις)
Ελλάδα
4,2
0,7
2,5
4,2
4,6
3,2
2,0
1,3
1,3
Ζώνη ευρώ
3,2
1,7
1,1
1,3
0,2
0,4
1,6
1,4
1,4
ΕΕ 15
2,9
1,9
1,3
1,6
0,5
1,9
1,6
1,4
1,4
ΗΠΑ
1,6
1,4
2,0
1,4
0,8
3,1
3,3
3,3
3,3
Ιαπωνία
5,1
0,8
1,3
2,5
0,8
1,7
3,2
2,5
2,5

Πηγή: European Economy, No 2/2005

Ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας ανά απασχολούμενο στην Ελλάδα έχει επιταχυνθεί σημαντικά, από 0,8% την περίοδο 1980–89 και 0,4% την περίοδο 1990–95 σε 2,7% την περίοδο 1996–2004. Οι παραπάνω εξελίξεις έχουν οδηγήσει το σημερινό επίπεδο της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας στο 85% του μέσου όρου της ΕΕ για το 2003, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος 5 , και στο 88% για το 2004, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ5 . Η παραγωγικότητα της εργασίας είναι κατά 12%–13% χαμηλότερη απ’ ό,τι στην ΕΕ των «15». Από την ανάλυση της παραγωγικότητας της εργασίας κατά προσδιοριστικούς παράγοντες προκύπτει ότι η ενίσχυση των ρυθμών ανόδου της παραγωγικότητας στην Ελλάδα από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 αντανακλά αφενός τον υψηλότερο ρυθμό αύξησης του λόγου κεφαλαίου-εργασίας την περίοδο 1996–2004 και αφετέρου τους ταχύτερους ρυθμούς ανόδου της «συνολικής παραγωγικότητας των συντελεστών παραγωγής»7 . Ο πρώτος παράγοντας μπορεί να συσχετιστεί με την ανάκαμψη των επιχειρηματικών επενδύσεων, οι οποίες αυξήθηκαν με μέσο ετήσιο ρυθμό 10,5% την ίδια περίοδο. Σημαντικό ρόλο στην ίδια κατεύθυνση διαδραμάτισαν και οι δημόσιες επενδύσεις, συμβάλλοντας στη βελτίωση των υποδομών. Όμως η αύξηση αυτή της παραγωγικότητας δεν συνοδεύτηκε από παράλληλη αύξηση της απασχόλησης. Στην Ελλάδα παρατηρείται στασιμότητα της απασχόλησης στη διάρκεια των ετών 1994-2004, δηλαδή σε μια περίοδο ανάκαμψης της οικονομίας (πίνακας 2). Το γεγονός αυτό αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα, που χρειάζεται προσεκτική θεωρητική αντιμετώπιση. Η στασιμότητα της απασχόλησης έχει ως αποτέλεσμα τη διατήρηση της ανεργίας σε υψηλά επίπεδα. Το 2004 διαμορφώθηκε στο 10,5%, ποσοστό από τα υψηλότερα της Ευρώπης των «15», το δεύτερο υψηλότερο μετά από αυτό της Ισπανίας και κατά πολύ υψηλότερο από το μέσο όρο της ΕΕ των «15», που διαμορφώθηκε στο 8% περίπου. Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν αύξηση της ανεργίας και για το 2005, διαψεύδοντας τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΙΝΕ8 . Η παραπάνω εξέλιξη παρουσιάζει με σαφή τρόπο ότι η αύξηση της παραγωγικότητας στην Ελλάδα προκύπτει ως αποτέλεσμα του πρώτου τρόπου αύξησης, σύμφωνα με την τυπολογία που έχουμε παρουσιάσει προηγουμένως. Επομένως, στο δεύτερο μέγεθος που έχει πρωταρχική σημασία για την οικονομία μιας χώρας, και το οποίο θέσαμε στην αρχή της εργασίας μας, έχουμε δυσμενείς εξελίξεις αναφορικά με την ελληνική οικονομία. Το τρίτο σημείο στο οποίο θα αναφερθούμε αφορά την κατανομή του εισοδήματος τη συγκεκριμένη περίοδο. Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία9 , το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ (σε τιμές αγοράς) ακολούθησε πτωτική πορεία από τα πρώτα έτη της δεκαετίας του ’80. Το 1983 το μερίδιο της εργασίας είχε φτάσει στο ιστορικά υψηλότερο σημείο του (69% σε τιμές αγοράς), ενώ στο τέλος του 2004 βρισκόταν στο χαμηλότερο σημείο του (58,6% σε τιμές αγοράς). Το μερίδιο του κεφαλαίου ειδικά τη δεκαετία του ’90 παρουσιάζει υψηλούς αυξητικούς ρυθμούς. Ακόμη, στο πεδίο της ανισοκατανομής του εθνικού εισοδήματος η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση, πίσω από την Πορτογαλία και μπροστά από την Ισπανία10 . Eπίσης, το ποσοστό των πολιτών στα όρια της φτώχειας στην Ελλάδα ανέρχεται στο 20% (2003), έναντι του 16% στην ΕΕ των «15»11. Επομένως, και στο τρίτο κριτήριο-μέγεθος η ασκηθείσα οικονομική πολιτική παρουσιάζεται αναποτελεσματική, οδηγώντας την οικονομία σε σημαντικές ανισορροπίες και την κοινωνία σε κατάσταση αδυναμίας και ανέχειας.

Πίνακας 2
Πληθυσμός, εργατικό δυναμικό και απασχόληση(% ετήσια μεταβολή)

2004 (σε χιλ. άτομα)
2000
2001
2002
2003
2004
Πληθυσμός ηλικίας 15 ετών και άνω
9.057
0,9
0,8
0,7
0,6

Πληθυσμός ηλικίας 15-64
7.127
0,5
0,3
0,2
0,1

Εργατικό Δυναμικό
4.823
0,7
-0,8
1,5
1,6

Απασχόληση
4.330
1,4
0,1
2,1
2,3

Πρωτογενής Τομέας
546
1,2
-7,2
-2,0
1,1

Δευτερογενής Τομέας
974
-0,2
2,0
1,0
1,2

Τριτογενής Τομέας
2.811
2,1
1,5
3,6
3,0

% συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό
4.742
63,9
63,2
64,2
65,1
66,5
% απασχόλησης
4.250
56,6
56,5
57,7
58,9
59,6
Ανεργία ως % του εργατικού δυναμικού
493
11,2
10,4
9,9
9,3
10,2

Πηγή:
Έκθεση του διοικητή (2005) της Τραπέζης της Ελλάδος.

Συμπερασματικά, και σύμφωνα με τα κριτήρια που κατά κοινή ομολογία είναι αποδεκτά, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει έντονες ανισορροπίες, που οφείλονται στην ασκούμενη οικονομική πολιτική, η οποία επιβάλλεται σε μεγάλο βαθμό από την Ευρωπαϊκή Ένωση και γίνεται αποδεκτή χωρίς αιτιάσεις από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Η άρση αυτών των ανισορροπιών επιβάλλει αλλαγή του μείγματος και των στόχων της οικονομικής πολιτικής. Το ζητούμενο είναι να βρεθούν οι πολιτικές δυνάμεις που θα μπορούν να υλοποιήσουν αυτές τις αλλαγές. Οπωσδήποτε, όμως, δεν θα είναι αυτές που αποδέχονται τη λογική της πλήρους προσαρμογής στο παγκόσμιο και στο ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο.
Υποσημειώσεις

[1] Κ. Μελάς, Παγκοσμιοποίηση, εκδόσεις Εξάντας, 1999• Κ. Μελάς και Γ. Πολλάλης, Παγκοσμιοποίηση και πολυεθνικές επιχειρήσεις, εκδόσεις Παπαζήση, 2005.

[2] P. Krugman, Η εποχή των μειωμένων προσδοκιών, εκδόσεις Πόλις, 1995.

[3] Κ. Βεργόπουλος, Η αρπαγή του πλούτου, εκδόσεις Α.Α. Λιβάνης, 2005.

[4] Β. Βοsworth και T. Κολλίντζας, Η οικονομική ανάπτυξη στην Ελλάδα, Τράπεζα της Ελλάδος, 2002.

[5] Έκθεση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, 2005.

[6] «Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση», ΙΝΕ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, 2004.

[7] Έκθεση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, 2005.

[8] «Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση», ό.π., κεφ. 4.

[9] «Η ελληνική οικονομία και η απασχόληση», ΙΝΕ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004.

[10] Eurostat, New Cronos Database.

[11] Το ποσοστό των πολιτών στα όρια της φτώχειας ορίζεται ως το ποσοστό των ατόμων (επί του συνόλου του πληθυσμού) των οποίων το χρηματικό εισόδημα (αφού ληφθούν υπόψη οι κοινωνικές μεταβιβάσεις) βρίσκεται κάτω από τη «γραμμή της φτώχειας», δηλαδή στο 60% της διαμέσου της κατανομής ολόκληρου του πληθυσμού.

Ο Κώστας Μελάς είναι  Πανεπιστημιακός, μέλος της συντακτικής επιτροπής της Μηνιαίας Επιθεώρησης (Monthly Review). Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στη Μηνιαία Επιθεώρηση, No. 9, Σεπτέμβριος 2005.

ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΟΥΝ

Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν σ’ αγαπούν
και πως σε θένε
Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε
Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν
Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
θα σε πουλήσουν
Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος


Ο Παύλος Σιδηρόπουλος (1948-1990) o σημαντικότερος εκπρόσωπος της Ελληνικής ροκ, ήταν δισέγγονος του Ζορμπά και ανιψιός της Έλλης Αλεξίου. Σε αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σε αυτόν του rocker και του σκεπτικιστή. Η πολύ μεγάλη ευαισθησία του έδινε υποστήριζε τραγούδια έξω από το ρεπερτόριο του. Η εκτέλεση του Παύλου στο παραπάνω τραγούδι είναι ανεπανάληπτη. Γεια σου φίλε!

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ

Αφιερωμένο σε όσους μας κουνάνε το δάκτυλο (επίσης στον Άγγελο και στην Ειρήνη, που μου το θύμισε)!
 
Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν’ ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
 


ΑΓΓΕΛΟΣ ΝΤΑΒΙΑΣ

Ο φίλος και σύντροφος Άγγελος Νταβίας είναι υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος με την Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο στο Βόρειο Τομέα Αθηνών. Ο Άγγελος έχει μακρά αυτοδιοικητική πείρα και οι πολίτες του Χαλανδρίου τον έχουν τιμήσει επανειλημμένα με την ψήφο τους και διαρκώς με την εμπιστοσύνη τους! Θα δώσουμε μαζί τον αγώνα της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών στον Βόρειο Περιφερειακό Τομέα Αθηνών ενάντια στο Μνημόνιο.  Επίσης θα προσπαθήσουμε  να δημιουργήσουμε νέες κοινωνικές συμμαχίες και ρεύματα σε τοπικό επίπεδο και να απευθύνουμε μια νέα πολιτική πρόταση σε εγκλωβισμένες και απογοητευμένες σοσιαλιστικές δυνάμεις.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΟΗΣΗ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ - Ο ΨΥΧΟ-ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ «ΠΛΑΤΕΙΑΣ»

Η Ηλεκτρονική αυτοδιοικητική και σατυρική εφημερίδα για θέματα τοπικού ενδιαφέροντος του Χαλανδρίου «στην ΠΛΑΤΕΙΑ» παρουσιάζει την υποψηφιότητά μου:
stinplatia.blogspot.com:  Ο ΨΥΧΟ-ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ «ΠΛΑΤΕΙΑΣ»


Εδώ διαβάστε το άρθρο μου «Ο ψυχολογικός τραυματισμός»
που δημοσιεύεται «στην ΠΛΑΤΕΙΑ».

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ (MUERE LENTAMENTE)

του Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.



Ο Χιλιανός Ρικάρντο Νεφταλί Ελιέθερ Ρέγιες Μποσοάλτο ειναι «ο σπουδαιότερος ποιητής του 20ου αιώνα» σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Το όνομα «Πάμπλο Νερούντα», προς τιμήν του Τσέχου ποιητή Γιαν Νερούντα, αποτελεί το φιλολογικό ψευδώνυμο του από την ηλικία των 20, όνομα το οποίο αργότερα νομιμοποιεί. Ο ποιητής, διπλωμάτης, κομουνιστής, κάτοχος του Νόμπελ Λογοτεχνίας και αιώνια ερωτευμένος Πάμπλο Νερούντα πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 1973 και κηδεύτηκε με συνοδεία χιλιάδων πολιτών, που αγνόησαν την απαγόρευση του καθεστώτος Πινοσέτ.


Η μετάφραση-απόδοση είναι από την blogger alepouda

H ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Του Ναζίμ Χικμέτ στη γυναίκα του Πιραγιέ μέσα από τη φυλακή

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή
που δεν την αρμενίσαμε ακόμα.
Το πιο όμορφο παιδί δε μεγάλωσε ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες,
τις πιο όμορφες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα.
Δεν τις ζήσαμε ακόμα. (δις)

Κι ό, τι πιο όμορφο,
Κι ό, τι πιο όμορφο θα ‘θελα να σου πω,
Δε στο 'πα ακόμα, δε στο 'πα ακόμα.

Η πιο όμορφη θάλασσα ...

Τις πιο όμορφες μέρες, ...

Κι ό,τι πιο όμορφο ...

Ο Ναζίμ Χικμέτ θεωρείται ο προλεταριακός ποιητής της Τουρκίας, ο αγαπημένος του λαού του. Γεννήθηκε στα 1922 στη Σαλονίκη. Πολύ γρήγορα έγινε γνωστός μέσα από την ποίησή του, αλλά και τους αγώνες του ενάντια στην Κεμαλική αστική τάξη. Πάντα ανθρώπινος, πολύμορφος, που ακόμα και μέσα απ' τη φυλακή του δεν σταμάτησε ποτέ να υψώνει τη φωνή του ενάντια στην αδικία, στην εκμετάλλευση, στην καταπίεση.

Ο Γιάννης Ρίτσος έκανε τη μετάφραση και προσαρμογή.



Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη (1951-2009)
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ
Δίσκος: Πολιτικά τραγούδια - 1976

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Αλέξης Μητρόπουλος, για τους δημοσίους υπαλλήλους (6/10/10): «Στην αρχή καλλιέργησαν το ψεύδος ότι ο μεγάλος αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων και η μισθολογική τους δαπάνη είναι η κύρια πηγή των ελλειμμάτων και τους χρέους. Όταν αποδείχθηκε, με αδιάσειστα στοιχεία, ότι ο αριθμός τους και οι δαπάνες είναι κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου, έθεσαν ως στόχο να εξομοιώσουν το εργασιακό σύστημα του ευρύτερου δημόσιου τομέα με τη ζούγκλα του ιδιωτικού. Απορρύθμιση παντού, ώστε να μην υπάρχει ένα σταθερό κα ασφαλές σύστημα εργασίας, που θα τραβά τα άλλα προς τα πάνω. Εισήλθαμε ήδη σε συνθήκες προ-δημοκρατικής εποχής, που κανοναρχούνται από τις συγκεκριμένες προβλέψεις του Μνημονίου των δανειστών. Αν αυτός ο κατήφορος δεν σταματήσει αμέσως με την κινητοποίηση του Λαού, τότε τίποτε δεν θα μείνει όρθιο σ΄ αυτή τη χώρα και ο τραυματισμένος -αλλά αδηφάγος- νεοφιλελευθερισμός θα διαλύσει όλες τις κατακτήσεις του τελευταίου αιώνα».


Αλέξης Μητρόπουλος, για την αναβολή της εκδίκασης της προσφυγής ενάντια στο μνημόνιο (6/10/10): «Με τη δανειακή σύμβαση μεταξύ Ελλάδας και μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το Μνημόνιο της τριαρχίας (ν.3845/2010) και με τη «συμφωνία» με το ΔΝΤ, παραβιάζονται κατάφωρα και οι τρεις λειτουργικές κυριαρχίες του Κράτους (η εκτελεστική, η νομοθετική, αλλά και η δικαστική), αφού, πλην των σαφών υπαγορεύσεων προς την Κυβέρνηση και τη Βουλή, αναλόγως των μεταβλητών θελήσεων των δανειστών, πλήττεται και η δικαστική κυριαρχία, δεδομένου ότι, μεταξύ των άλλων, υπάρχει και παραίτηση από τις αντιρρήσεις και ενστάσεις, ακόμη και κατά τη διαδικασία κατάσχεσης δημόσιας περιουσίας, φθάνοντας μέχρι και παραίτησης από την ασυλία! (...) Τα Ελληνικά Δικαστήρια, πάντως, έχουν, κατά την άποψή μας, αλλά κυρίως κατά την άποψη διαπρεπών συνταγματολόγων (Γεώργιος Κασιμάτης, Κώστας Χρυσόγονος κ.λπ.), αλλά και ειδικών περί των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Νότης Μαριάς κ.λπ.), μιαν ευρεία νομιμοποιητική βάση αποδοχής των προσφυγών που κατατέθηκαν από τον ΔΣΑ, την ΑΔΕΔΥ, την Ομοσπονδία Συνταξιούχων του Δημοσίου, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτικών Συνταξιούχων, την ΕΣΗΕΑ, το Εθνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, της Ομοσπονδίας Εργατικών Στελεχών, πολλών Εργατικών Κέντρων και Ενώσεων, καθώς και μεμονωμένων πολιτών, ώστε να προχωρήσουν στην έκδοση αποφάσεων, σύμφωνα με τις αρχές του νομικού μας πολιτισμού και δικαιώνοντας τις προσδοκίες του Ελληνικού Λαού, ότι, δηλαδή, κυρίως σε περιόδους οικονομικής κρίσης, που πλήττει την πλειονότητα των πολιτών (πολύ περισσότερο όταν την προξένησε η διεθνής χρηματοοικονομική βιομηχανία), δεν καταλύονται οι βασικές αρχές του νομικού μας πολιτισμού».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ - ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΣΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΤΟΜΕΑ

Ο υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης του συνδυασμού Αττική Συνεργασία – Όχι στο Μνημόνιο είναι ο Δημήτρης Τσουκαλάς, π. Πρόεδρος της ΟΤΟΕ (Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδος) και Γραμματέας της ΠΑΣΚ Τραπεζοϋπαλλήλων.

Μαζί με τον Δημήτρη θα κάνουμε μια συλλογική και συντεταγμένη προσπάθεια για την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των κατοίκων στον Βόρειο Περιφερειακό Τομέα.Θα απευθυνθούμε σε κάθε συνάνθρωπό μας που πλήττεται από τις αυταρχικές και αδιέξοδες επιλογές της κυβέρνησης και θα τον καλέσουμε να διαμαρτυρηθεί με την ψήφο του στο καταστροφικό Μνημόνιο. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα ρεύμα αντίθεσης και αντίστασης, για να αποφύγουμε τα χειρότερα, που έρχονται αμέσως μετά τις εκλογές. Στόχος μας είναι παράλληλα να δημιουργήσουμε νέες κοινωνικές συμμαχίες και ρεύματα, που θα αντιταχθούν στο νεοφιλελεύθερο «τσουνάμι» και θα διαμορφώσουν μια νέα πολιτική πρόταση.

 

Ο υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης μαζί με τον 
Άγγελο Νταβία (αριστερά) και το Βασίλη Θεοδώρου (δεξιά) 
προέρχονται από το σοσιαλιστικό χώρο, όπως και άλλοι 
συνυποψήφιοι, που συμμετέχουν στο ψηφοδέλτιο της 
Αττικής Συνεργασία στο Βόρειο Τομέα Αθηνών.

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ - ΒΟΡΕΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

Η Περιφέρεια Αττικής περιλαμβάνει το νομό Αττικής. Έδρα της είναι η Αθήνα. Ο συνολικός πληθυσμός της Περιφέρειας Αττικής είναι 3.761.810 κάτοικοι και ο συνολικός αριθμός των Περιφερειακών Συμβούλων 101.

Η περιφερειακή ενότητα Βορείου Τομέα Αθηνών περιλαμβάνει τους δήμους Πεντέλης, Κηφισιάς, Μεταμορφώσεως, Πεύκης – Λυκόβρυσης, Αμαρουσίου, Ψυχικού – Φιλοθέης, Χολαργού – Παπάγου, Νέας Ιωνίας, Βριλησσίων, Αγ. Παρασκευής και Χαλανδρίου. Ο συνολικός πληθυσμός του Βόρειου Τομέα Αθηνών είναι 559.467 κάτοικοι και ο αριθμός των Περιφερειακών Συμβούλων 15.


ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΒΟΡΕΙΟΥ ΤΟΜΕΑ ΑΘΗΝΩΝ
ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
56.836
33
ΣΥΝΟΛΟ
56.836
33



ΔΗΜΟΣ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ
69.470
41
ΣΥΝΟΛΟ
69.470
41



ΔΗΜΟΣ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ
25.582
27
ΣΥΝΟΛΟ
25.582
27



ΔΗΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
45.926
33
ΣΥΝΟΛΟ
45.926
33



ΔΗΜΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΕΚΑΛΗΣ
5.190
3
ΚΗΦΙΣΙΑΣ
43.929
28
ΝΕΑΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ
15.439
10
ΣΥΝΟΛΟ
64.558
41



ΔΗΜΟΣ ΛΥΚΟΒΡΥΣΗΣ - ΠΕΥΚΗΣ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΛΥΚΟΒΡΥΣΕΩΣ
8.116
8
ΠΕΥΚΗΣ
19.887
19
ΣΥΝΟΛΟ
28.003
27



ΔΗΜΟΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ
26.448
27
ΣΥΝΟΛΟ
26.448
27



ΔΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ
66.017
41
ΣΥΝΟΛΟ
66.017
41



ΔΗΜΟΣ ΠΑΠΑΓΟΥ - ΧΟΛΑΡΓΟΥ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΠΑΠΑΓΟΥ
13.207
10
ΧΟΛΑΡΓΟΥ
32.166
23
ΣΥΝΟΛΟ
45.373
33



ΔΗΜΟΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΜΕΛΙΣΣΙΩΝ
19.526
21
ΝΕΑΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ
6.156
7
ΠΕΝΤΕΛΗΣ
4.829
5
ΣΥΝΟΛΟ
30.511
33



ΔΗΜΟΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ - ΨΥΧΙΚΟΥ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΝΕΟΥ ΨΥΧΙΚΟΥ
10.848
10
ΦΙΛΟΘΕΗΣ
7.310
7
ΨΥΧΙΚΟΥ
10.901
10
ΣΥΝΟΛΟ
29.059
27



ΔΗΜΟΣ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ


ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
ΑΡ. ΔΗΜ. ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ
ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ
71.684
41
ΣΥΝΟΛΟ
71.684
41