ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΠΟΧΗ

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Επιλέξτε αριστερό ψηφοδέλτιο και όχι αποχή

Ερώτηση:  Ήταν εύκολη η απόφαση να πάρετε μέρος στις εκλογές, με ένα σχήμα κόντρα στο ψηφοδέλτιο που υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ;

Απάντηση: Ήταν εύκολο, μετά το καταστροφικό Μνημόνιο, διότι διαχώρισα από την αρχή τη θέση μου. Μετά την υπογραφή του Μνημονίου, έστειλα επιστολή στον πρωθυπουργό και τον Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ και τους είπα ότι, ιδεολογικά και προγραμματικά, είμαι πια εκτός του Κινήματος. Διαχώρισα παντελώς τη θέση μου. Άλλωστε, ουδέποτε συμμετείχα σε κομματικά όργανα, ουδέποτε πήρα δημόσια εξουσία, ουδέποτε διορίστηκα σε κυβερνητική θέση και ουδέποτε εγώ ή η οικογένειά μου διαχειρίστηκα δημόσια αγαθά και χρήμα.

Ερώτηση: Φαντάζομαι ότι θα έχετε ακούσει ενστάσεις ή φόβους, από την πλευρά ανθρώπων του χώρου της Αριστεράς, ότι η σημερινή σας στάση μπορεί να είναι μια απλή ανταρσία και άρα ως “αντάρτης” στην πορεία θα επανέλθετε στα... πάτρια εδάφη. Πως το σχολιάζετε;

Απάντηση: Το έχω ακούσει, αλλά τι να κάνω; Να τους υπογράψω συμβόλαιο; Η διαχρονική μου πορεία, η συνέπεια τόσων χρόνων, τα κείμενά μου, η αντιπαράθεση και η κάθετη απόρριψη των Μνημονίου είναι στοιχεία, που νομίζω ότι καθιστούν περιττή τη συζήτηση. Ομολογώ, όμως, ότι για ένα κόσμο της Αριστεράς, που δοκιμάστηκε σκληρά, τα ερωτήματα που εγείρονται, είναι παρ΄ όλα αυτά, εύλογα. Στους συντρόφους αυτούς λέω ότι θα φανούν πολλά πράγματα στην πράξη.

Ερώτηση: Η υποψηφιότητα Δημαρά, συγγενεύει με τη δική σας προσέγγιση; Μοιάζει; Είναι διαφορετική; Τι είναι;

Απάντηση: Ο Γ. Δημαράς μου ζήτησε να τεθεί επικεφαλής ψηφοδελτίου διαφωνούντων του ΠΑΣΟΚ. Το έθεσα υπόψη στις τρεις συλλογικότητες, που προωθούσαν τη δική μου υποψηφιότητα. Οι τρεις συλλογικότητες ήταν: η «Δημοκρατική Συνεννόηση», η «Ένωση για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους» και ο «Νέος Αγωνιστής». Το έθεσα υπόψη, επίσης, του ΔΗΚΚΙ και του Συνασπισμού. Και οι πέντε αυτές συλλογικότητες, όπως και άλλα πρόσωπα, που στήριζαν τη δική μου υποψηφιότητα, απέρριψαν ομόφωνα την υποψηφιότητα του κ.Δημαρά. Απέρριψαν, δηλαδή, να τεθεί επικεφαλής ενός κεντροαριστερού ψηφοδελτίου, που θα συγκροτούσαν δυνάμεις του σοσιαλιστικού χώρου τού κοινωνικού ΠΑΣΟΚ και δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας. Προσωπικά, δεν πείστηκα για την απόλυτη απόρριψη του Μνημονίου και του Καλλικράτη από την πλευρά του κ. Δημαρά, γιατί το «παρόν», κατά την ψήφιση του Μνημονίου δεν συνιστά και απόρριψή του. Για μας, ο Καλλικράτης, όπως υποθηκεύεται από το Μνημόνιο, είναι ένας δημοσιονομικός μηχανισμός επιτήρησης και είσπραξης, είναι δηλαδή μηχανισμός-«τελώνης». Στην πορεία, επίσης, μας βρίσκει αντίθετους η διεύρυνση που έκανε ο Γ. Δημαράς με προσωπικότητες από τη συντηρητική παράταξη.

Ερώτηση: Η συνεργασία των πέντε συλλογικοτήτων είναι μια συμμαχία με αφορμή το Μνημόνιο ή έχει βάθος; Κοντολογίς είναι συγκυριακή ή στρατηγικού χαραχτήρα;

Απάντηση: Θα είμαι ευχαριστημένος, αν μέσα από τη δική μας πρωτοβουλία, ανεξάρτητα του ποσοστού που θα λάβουμε, ανοίξει μια συζήτηση για την προοπτική της Αριστεράς. Μια συζήτηση σε σύγχρονη αριστερή κατεύθυνση, απόρριψης του καταστροφικού Μνημονίου, αλλά και του δημοσιονομικού Καλλικράτη.

Ερώτηση: Το ψηφοδέλτιό σας είναι αριστερό, είναι συνάντηση αριστερών κεντροαριστερών; 

Απάντηση: Υπάρχουν δυνάμεις που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και που σήμερα πληθαίνουν με βάση την αντίθεσή τους στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση. Είναι άνθρωποι που παρακολουθούσαν τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια και διαφωνούσαν. Έχουν, θα έλεγα, εντιμότερες και καθαρότερες σοσιαλδημοκρατικές απόψεις για την κοινωνία και τη διαχείριση του κράτους. Προσωπικά έχω μια πιο αριστερή προσέγγιση ή μια πιο ρεαλιστική άποψη για τη συνεργασία με την Αριστερά. Θεωρώ, λοιπόν, ότι και με αυτό το κομμάτι, που ενδεχομένως δεν έχει ως πεδίο προβληματισμού τον μαρξισμό ή δεν απορρίπτει συνολικά το σύστημα, αλλά έρχεται σε κάθετη αντίθεση με την καταστροφική κοινωνική πολιτική, ότι υπάρχει έδαφος για μια πλατφόρμα συνεννόησης. Υπό αυτή την έννοια και ο κόσμος αυτός είναι αποδεκτός.

Ερώτηση: Χωρίς να είναι η συνισταμένη....

Απάντηση: Ναι, χωρίς να είναι η συνισταμένη και χωρίς να είναι ο καθοριστικότερος παράγοντας. Συνεπώς, για να επανέλθω στο αρχικό σας ερώτημα, θα είμαι πολύ ευχαριστημένος εάν με την πρωτοβουλία που πήραμε με βάση την απόρριψη της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της απόλυτης ενσωμάτωσης σοσιαλδημοκρατικών κύκλων σε αυτό το νεοφιλελεύθερο σύστημα, ανοίξει μια συζήτηση στην Ελλάδα για την προοπτική και της Αριστεράς και της Κοινωνίας. Περισσότερο με έλκυσε η ιδέα να ανοίξει ο διάλογος για την Αριστερά και λιγότερο η διεκδίκηση της Περιφέρειας. Να ανοίξουμε μια συζήτηση, όπου όλοι θα κληθούν νηφάλια, ρεαλιστικά και σύγχρονα να μιλήσουν, να διατυπώσουν τις σκέψεις τους.     

Ερώτηση: Για σας η υπόθεση του ΠΑΣΟΚ έχει τελειώσει;

Απάντηση: Μετά τα τελευταία σχέδια νόμου, του Ασφαλιστικού που καταλύει το σύστημα συντάξεων, μετά την ψήφιση του νόμου για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, μετά το πάγωμα του κατώτατου μισθού και μετά το νόμο 3846/2010 που γενίκευσε την ψευδοαπασχόληση στην πατρίδα, θεωρώ ότι αυτό το κόμμα ιδεολογικά, όχι μόνο εμένα, αλλά και για κάθε νοήμονα -προοδευτικής κατεύθυνσης- Έλληνα, δεν μπορεί να τον καλύπτει. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου είναι πλήρως μεταλλαγμένο και ενσωματωμένο στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Συνεπώς, καμία σχέση με αυτό το ΠΑΣΟΚ. Καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ της οικονομικής κατοχής, της εξαθλίωσης των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και της αποδόμησης του Κοινωνικού Κράτους.

Ερώτηση: Γιατί, όμως, δεν τα καταφέρατε να συσπειρωθείτε όσοι από μια αριστερή κατεύθυνση είστε ενάντια στο Μνημόνιο;

Απάντηση: Όταν έγινε η πρόταση στις αρχές του Ιουνίου, επιδεικνύοντας και κάποιες δημοσκοπήσεις που έφερναν σε υψηλά ποσοστά τη δική μου υποψηφιότητα, αντιπρότεινα άλλες προσωπικότητες. Στην αρχή εισηγήθηκα να γίνει μια συζήτηση με το ΚΚΕ. Ονομάτισα τον κ. Παφίλη και την κ. Κανέλλη. Μου είπαν ότι το ΚΚΕ είχε ήδη, προ διμήνου, ανακοινώσει τους υποψηφίους του. Ύστερα αντιπρότεινα τον κ. Γλέζο, τον κ. Αλαβάνο, την κ. Σακοράφα. Οι συλλογικότητες, που ανέφερα, μου είπαν ότι επιλέγουν εμένα. Δεν ξέρω με ποια κριτήρια. Γι’ αυτό και άργησα να απαντήσω. Είχα θέσει τον εαυτό μου στην υπηρεσία ενός ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου αντίστασης του λαού απέναντι στο Μνημόνιο και την κυβέρνηση. Είχα τεθεί ως απλός στρατιώτης. Γι’ αυτό και μέχρι τελευταία στιγμή επέμενα ότι η Αριστερά έπρεπε να εμφανιστεί ενωμένη.

Ερώτηση: Ναι, αλλά πως ερμηνεύετε ότι από τους πολλούς στρατιώτες, καταλήξαμε σε πολλούς στρατηγούς; Γιατί και άλλοι μίλαγαν για στρατιώτες.

Απάντηση: Δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλο. Είχα δηλώσει ότι δεν έχω καμία φιλοδοξία. Αυτό δεν το άκουσα από άλλον. Αντίθετα, διαπίστωσα εμμονή για αυτόνομες καθόδους από κόμματα και προσωπικότητες. Διάθεση να συζητήσουμε σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία με όλες αυτές τις συλλογικότητες για ένα ευρύ ενωτικό, πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο, δεν υπήρξε. Και αυτό θα το πληρώσουμε. Θα το πληρώσει η Αριστερά. Γιατί ήταν ανέτοιμη, στην καταστροφική επίθεση του Μνημονίου, να επεξεργαστεί ένα κοινό πλαίσιο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και  ενωτικής καθόδου σε αυτές τις εκλογές.

Ερώτηση: Κατά τη γνώμη σας υπάρχουν διακριτά πολιτικά σχέδια ή το προσωπικό στοιχείο υπερίσχυσε του συλλογικού καλού;

Απάντηση: Πιστεύω ότι το ΚΚΕ έπρεπε να δείξει μεγαλύτερο ρεαλισμό και σύγχρονη αντίληψη για τα πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Είναι κρίμα που η πατρίδα δεν έχει σε αυτή τη συγκυρία ενωμένη την Αριστερά.

Ερώτηση: Διάβασα μια δήλωσή σας, που φαίνεται ότι συζητήθηκε αρκετά και στο διαδίκτυο. Η δήλωση αφορούσε τους μετανάστες. Μιλήσατε για επαναπροώθηση με ευθύνη της Ε.Ε. Τι εννοούσατε;

Απάντηση: Στο βιβλίο μου «Το τέλος του κοινωνικού κράτους» γράφω για ελεγχόμενη μετανάστευση, για νομιμοποίηση των μεταναστών που θέλουν να μείνουν και να εργαστούν στην Ελλάδα και όσοι μετανάστες θέλουν, επαναλαμβάνω με δική τους θέληση, να φύγουν προς χώρες της επιθυμίας τους, να μπορούν να το κάνουν και να μην εμποδίζονται ούτε από Τουρκία, ούτε από τις διάφορες υπερεθνικές επιτροπές. Να μπορούν να φεύγουν, να μην εμποδίζονται, να προωθούνται για τις χώρες του τελικού προορισμού. Αυτό και μόνο εννοούσα. Σας παραπέμπω στο βιβλίο μου. Γράφω λεπτομερώς για το μεταναστευτικό, το ρατσισμό, την εκμετάλλευση των μεταναστών. Σήμερα τι γίνεται; Οι Αρχές ή τους κρατούν εδώ ή τους προωθούν στις χώρες εξόντωσής τους.

Ερώτηση: Ποιος είναι ο εκλογικός σας στόχος; 

Απάντηση: Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις η αποχή θα είναι τεράστια και ο πρώτος δεν ξεπερνά το 20%. Είναι, ίσως, η μοναδική φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Οι εκλογές θα έχουν εκπλήξεις για όλους: για κόμματα, προσωπικότητες, για όλους όσους εμπλέκονται. Η ρευστότητα είναι μεγάλη. Ένα 35 με 40%, δηλώνει είτε ότι θα απόσχει, είτε ότι δεν θα ψηφίσει θετικά κάποιον σχηματισμό. Συνεπώς, μέχρι και την τελευταία στιγμή και οι ίδιοι οι δημοσκόποι θα ψάχνονται. Το δικό μας στόχο σας τον είπα. Να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας. Η ελληνική κοινωνία έχει εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα του καταστροφικού Μνημονίου. Γι΄ αυτό και περιμένω όλες οι ηγεσίες της Αριστεράς να πάρουν σκληρά μηνύματα για την άρνησή τους να κατέβουν σε ένα ενωτικό σχήμα. Θα έλεγα, ότι οι εκλογές αυτές και τα όποια αποτελέσματα, θα είναι και μήνυμα και πρόκληση. 

Ερώτηση: Ποιο ποσοστό θα αποτελεί ενθαρρυντικό στοιχείο για να αρχίσει μια τέτοια συζήτηση;

Απάντηση: Το ποσοστό του συνόλου των αριστερών υποψηφίων να είναι η μεγάλη πλειοψηφία, για να αποτελεί ράπισμα στην καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης. Ο πρώτος στόχος, πάντως, είναι να ψηφίσει η πλειονότητα των Ελλήνων. Το δεύτερο, η πλειοψηφία των νέων να πάρει μέρος στις εκλογές. Και ο τρίτος στόχος να καταδικαστούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι και να περιοριστούν σε μονοψήφια ποσοστά. Αυτό θα είναι η πρώτη νίκη -όχι η τελευταία- της ελληνικής κοινωνίας και εμμέσως και της Αριστεράς.  Ίσως αυτό να οδηγήσει τις ηγεσίες της Αριστεράς σε ουσιαστικότερες, ρεαλιστικότερες και πιο σύγχρονες αναλύσεις για τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας. Το βράδυ της 7ης Νοεμβρίου όλοι μας θα πάρουμε ισχυρά μηνύματα.

Ερώτηση: Αν ο Δημαράς καταφέρει να περάσει στο δεύτερο γύρο, θα είναι ήττα του ΠΑΣΟΚ ή θα μπορεί την επόμενη μέρα το κυβερνών κόμμα να αθροίζει ως πολιτικό μήνυμα, τα δύο ψηφοδέλτια (Δημαράς και Σγουρός);

Απάντηση: Σε όσα σας είπα προηγουμένως για την Αριστερά και τις ανάγκες που έχουμε σήμερα, δεν εντάσσω το ψηφοδέλτιο του κ. Δημαρά. Τόσο πολιτικά, όσο και ιδεολογικά, το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο δεν καλύπτει αυτές τις ανάγκες, δεν εντάσσεται σε ένα τέτοιο σχέδιο.

Ερώτηση: Τι μπορεί να πείτε σε ένα νέο άνθρωπο, που απαξιώνει όλες τις υποψηφιότητες και που λέει ότι δεν τα έχετε κάνει καλά;

Απάντηση: Θα του πω πρώτα απ΄ όλα ότι στη δική του ηλικία πολλοί από εμάς ήμασταν κρατούμενοι.  Άρα, δεν σας μιλάει ένας άνθρωπος που έρχεται από το πουθενά, αλλά ένας άνθρωπος που έχει φυλακιστεί και βασανιστεί από τη χούντα. Μιλάει ένας καθηγητής που έχει αφιερώσει όλα του τα βιβλία στο Κοινωνικό Κράτος, στο Ασφαλιστικό, στις Εργασιακές Σχέσεις, στην απορρύθμιση, στην Αριστερά. Θα του πω ότι η κακουχία και η οικονομική στενότητα των γονέων του θα πρέπει να τον προβληματίσουν, ότι έρχονται χειρότερες μέρες και γι’ αυτόν. Θα του πω, επίσης, ότι η αποχή δεν είναι ώριμη πολιτική θέση. Η γενιά της ψευδοαπασχόλησης, η γενιά της γενικευμένης ελαστικής εργασίας, η γενιά της μετανάστευσης, θα πρέπει να μείνει στην πατρίδα, να προβληματιστεί, να απορρίψει άθλιες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιλογές. Άρα, τους καλώ να ψηφίσουν. Έχουν πολλές επιλογές. Πέντε, έξι, αριστεροί υποψήφιοι. Να επιλέξουν όποιον θέλουν. Δεν τους καλώ να με ψηφίσουν. Τους λέω να μην απόσχουν. Γιατί αν απόσχουν, θα δώσουν ένα ακόμα επιχείρημα στον κ. Παπανδρέου, ο οποίος προχθές δήλωσε ότι ευγνωμονεί τον ελληνικό λαό και τη νεολαία, που στηρίζει τις επιλογές της κυβέρνησης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ CLAUDIO KATZ

Η Ελλάδα σε στάση πληρωμών - Η Αργεντινή παράδειγμα

Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Mπέρση - Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, 31/10/2010

Συνομιλώντας με τον μελετητή της κρίσης της Αργεντινής, οικονομολόγο και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Αϊρες, Κλαούντιο Κατς, αποκομίζει κανείς την πεποίθηση ότι υπάρχει ζωή μετά τον (οικονομικό) θάνατο. Ο Κατς ήρθε στην Αθήνα της μιζέριας, της οικονομικής ασφυξίας και της αυτομαστίγωσης για να μας θυμίσει ότι όσα ζούμε, τα έζησαν κι άλλοι... και επιβίωσαν. Ότι μπορούμε να βγούμε από το τέλμα πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε. Ότι η οικονομία της Αργεντινής είδε άσπρη μέρα μόνον όταν σταμάτησε να κάνει ό,τι της ζητούσαν οι πιστωτές. Όπως η Ελλάδα σήμερα, έτσι και η Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’90 όφειλε πολύ περισσότερα χρήματα από όσα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει. «Δεν έχετε να πληρώσετε; Δώστε μας τα πετρέλαια. Πουλήστε τις τηλεπικοινωνίες, την ύδρευση, τις αερογραμμές, τη συγκοινωνία, το φυσικό αέριο. Η κυβέρνηση Μένεμ τούς τα έδωσε όλα. Και βρέθηκε η Αργεντινή στην παράδοξη κατάσταση να έχει πουλήσει τα πάντα και το χρέος της να αυξάνεται αντί να μειώνεται» λέει, χειρονομώντας ζωηρά. «Μας έστυψαν όσο μπορούσαν, το ίδιο κάνουν τώρα μ’ εσάς. Ήξεραν ότι η αποπληρωμή είναι αδύνατη, αλλά η στρατηγική τους ήταν “μη σκέφτεστε, δώστε”». Ο Kατς είναι οικονομολόγος, αλλά θεωρεί ότι σε προβλήματα όπως αυτά, τον πρώτο λόγο έχει η πολιτική.

«Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό», επισημαίνει. «Πρέπει πρώτα να ληφθεί μια θεμελιώδης πολιτική απόφαση και εν συνεχεία υπάρχουν δύο - τρεις εναλλακτικές λύσεις στο πεδίο της οικονομίας». Η απόφαση αυτή είναι ότι η χώρα σταματά να εξοφλεί τους διεθνείς πιστωτές, είτε προχωρώντας σε στάση πληρωμών, όπως η Αργεντινή, είτε αρχίζοντας λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως το Εκουαδόρ. «Το Εκουαδόρ δημιούργησε διεθνή επιτροπή ειδικών που προχώρησε σε λογιστικό έλεγχο του χρέους και κατέληξε ότι το πραγματικό χρέος ήταν μικρότερο από το ονομαστικό χρέος», υπογραμμίζει.

Ρωτώ πόσο επίπονη ήταν η στάση πληρωμών για την Αργεντινή. «Εκμεταλλευθήκαμε την περίοδο 2002–2005 για την οξυγόνωση της οικονομίας», απαντά. «Είχαμε χρήματα για τα λογικά πράγματα, για μισθούς, συντάξεις, σχολεία, νοσοκομεία, για κάποιες επενδύσεις». Το λάθος της Αργεντινής είναι ότι περίμενε έως ότου χρεοκοπήσει, δεν προχώρησε στη στάση πληρωμών οργανωμένα και συντεταγμένα. «Το πρώτο και κύριο πράγμα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει θα ήταν να αναλάβει έγκαιρα η κυβέρνηση τον πλήρη έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Δεν μιλώ για εθνικοποίηση, μιλώ για προσωρινό πλήρη έλεγχο. Αυτό θα εμπόδιζε τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, που δημιούργησε πολλά προβλήματα», λέει. «Για να διαπραγματευθεί όμως μια κυβέρνηση με τις τράπεζες σε μια τέτοια στιγμή, πρέπει να βάλει στο τραπέζι το διάταγμα της εθνικοποίησής τους, ως απειλή, προκειμένου αυτές να συμφωνήσουν να δώσουν προσωρινά τον έλεγχο».

Ενώ η στάση πληρωμών ήταν αναπόφευκτη, η κυβέρνηση της Αργεντινής έκανε τα πάντα για να την αποτρέψει – περιλαμβανομένης της δέσμευσης των καταθέσεων της μεσαίας τάξης προκειμένου να πληρωθούν οι πιστωτές. «Αυτό ήταν το μοιραίο τους λάθος, καθώς η μεσαία τάξη ενώθηκε με τους φτωχούς που είχαν αρχίσει πραγματικά να πεινάνε», λέει. Δέκα μήνες διαδηλώσεων κορυφώθηκαν στην εξέγερση της 19ης και 20ής Δεκεμβρίου 2001, που υποχρέωσε τον πρόεδρο Ντε λα Ρούα να φύγει με ελικόπτερο από το πολιορκούμενο προεδρικό μέγαρο και τον διάδοχό του να κηρύξει στάση πληρωμών και να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο.

Έλεγχος του ευρώ

«Καμία κυβέρνηση δεν αποφασίζει μόνη της κάτι τέτοιο, πρέπει να υποχρεωθεί από κάτω», επισημαίνει, προσθέτοντας ότι απαιτείται και εθνικός έλεγχος της νομισματικής πολιτικής. «Συνειδητοποιείτε ότι στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ;» ερωτώ. «Μπορείτε να αποφασίσετε να μείνετε στο ευρώ, να φύγετε ή να επιλέξετε μια μέση λύση. Πρώτα οι Έλληνες θα αναλάβουν τον έλεγχο του νομίσματος που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Μετά απ’ αυτό, θα μπορέσετε να συζητήσετε για το μέλλον του ευρώ με άλλους όρους».

Και η άποψή του για τις τρομακτικές αντιδράσεις που θα προέκυπταν; «Αυτή είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Ότι είστε φτωχοί και εκείνοι έχουν όλη την εξουσία. Ότι εσείς δεν έχετε τίποτα και εκείνοι τα έχουν όλα. Ότι είστε ανάξιοι, διεφθαρμένοι και λοιπά. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τη δύναμή σας και μετά να συζητήσετε μαζί τους με σωστούς όρους. Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου». Ο Κατς τονίζει ότι η οικονομική διαφορά ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Αργεντινή, τη Βολιβία ή το Εκουαδόρ. «Όμως, όλες αυτές οι μικρές χώρες μπόρεσαν να διαπραγματευθούν με τη μεγάλη δύναμη. Στη Λατινική Αμερική δεν επαναλαμβάνουμε ό,τι λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Είστε Ελληνες», λέει και δείχνει με πάθος την γκραβούρα του Παρθενώνα, που συμπτωματικά κρέμεται πάνω από το τραπέζι μας. «Εμείς στην Αργεντινή έχουμε μόνο δύο αιώνες ιστορίας. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΥΚΑΛΑ

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ, πρώην Πρόεδρος της ΟΤΟΕ είναι Υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης ΒΟΡΕΙΟΥ Τομέα Αθηνώνμε το συνδυασμό «ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» - ΑΛΕΞΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Ποτέ μου δεν διάλεξα το ρόλο του παθητικού παρατηρητή των εξελίξεων. Ούτε τώρα θα το κάνω»

Ερώτηση: κύριε Τσουκαλά είστε γνωστός ως πρώην Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλλήλων (ΟΤΟΕ). Τι σας έκανε να είστε υποψήφιος στις περιφερειακές εκλογές της 7ης Νοέμβρη; 

Δημήτρης Τσουκαλάς: Σήμερα η πατρίδα μας περνάει τις πιο δραματικές στιγμές από τη μεταπολίτευση. Η υπαγωγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ) και η αποδοχή του Μνημονίου διαμορφώνουν μια νέα καταθλιπτική πραγματικότητα για την Ελληνική κοινωνία. Ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νέος, ο συνταξιούχος, όλη η μεσαία τάξη όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα βλέπουν το επίπεδο της ζωής τους να καταρρακώνεται, τα δικαιώματα τους να καταστρατηγούνται και το μέλλον τους να είναι αβέβαιο όσο ποτέ.

Οι περιφερειακές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου είναι μία σημαντική ευκαιρία για αφύπνιση του λαού, και διαμόρφωση ενός εναλλακτικού σχεδίου για την Αττική που σήμερα στενάζει από την αποανάπτυξη, τη φτώχεια, την ανεργία, τη μιζέρια. Το μνημόνιο θέλει την περιφέρεια φοροεισπρακτικό μηχανισμό όργανο στις βουλές της τρόικα.

Ερώτηση: Σε ποιο περιβάλλον γίνονται αυτές οι εκλογές;

Δημήτρης Τσουκαλάς: Οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας της τελευταίας πενταετίας που με ληστρικό και εγκληματικό τρόπο βάθυναν τις δομικές αδυναμίες της Εθνικής οικονομίας, αποδόμησαν το κράτος πρόνοιας και την εργασία και αμαύρωσαν το διεθνές κύρος της χώρας. Τον Οκτώβρη του 2009 ο Ελληνικός λαός αγανακτισμένος από τη διαφθορά και την ανυποληψία στην οποία βύθισε τη χώρα η κυβέρνηση Καραμανλή, έδωσε ξεκάθαρη εντολή στο ΠΑΣΟΚ να ανορθώσει το κοινωνικό κράτος, να καταργήσει τους αντεργατικούς νόμους της προηγούμενης κυβέρνησης και να συγκρουστεί με τα συμφέροντα και τη διαπλοκή.

Σε πλήρη αντίθεση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις ότι «λεφτά υπάρχουν», η κυβέρνηση φάνηκε αδύναμη ή ανίκανη να διαχειριστεί την οικονομική κατάσταση της χώρας και την οδήγησε στην έκθεση στις απειλές «των ΑΓΟΡΩΝ». Η κρίση ελλείμματος μετατράπηκε σε κρίση δανεισμού. Η χώρα διασύρθηκε ως αφερέγγυα και ο Ελληνικός λαός ως ο πιο διεφθαρμένος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ενώ ο κλοιός που έστησαν οι διεθνείς τοκογλύφοι στη χώρα έσφιγγε επικίνδυνα, η κυβέρνηση αντί να διαπραγματευτεί τους όρους δανεισμού της χώρας, παραδόθηκε στους δανειστές και στο νεοφιλελεύθερο διευθυντήριο του ΔΝΤ. Οι δανειστές πέραν των υψηλότατων επιτοκίων επέβαλαν την πιο σκληρή πολιτική λιτότητας και εξαθλίωσης του Ελληνικού λαού που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Πρώτα πετσόκοψαν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων που συκοφαντήθηκαν ως υπαίτιοι όλων των δεινών του τόπου, έπειτα μπήκαν στο στόχαστρο οι εργαζόμενοι των ΔΕΚΟ και του ιδιωτικού τομέα και στη συνέχεια οι συνταξιούχοι που είδαν να χάνονται δύο συντάξεις μέσα σε μία μέρα. Συρρικνώθηκαν οι αποζημιώσεις, υπονομεύτηκαν οι κλαδικές συμβάσεις, αυξήθηκε το όριο των απολύσεων, με αποτέλεσμα κάθε μήνα να προστίθενται στρατιές ανέργων που στο τέλος του 2011 θα φθάσουν το 1.000.000. Οι Εργαζόμενοι μένουν απροστάτευτοι στο έλεος των ορέξεων των εργοδοτών. Μόνοι κερδισμένοι από την πολιτική αυτή οι Βιομήχανοι, οι Τραπεζίτες και οι 100 οικογένειες που λυμαίνονται το δημόσιο πλούτο.

Ερώτηση: Κόντρα στην επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ;

Δημήτρης Τσουκαλάς: Μετά από 35 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στο ΠΑΣΟΚ και στους αγώνες του λαού μας παραμένω πιστός στο τετράπτυχο του οράματος με το οποίο γαλουχηθήκαμε, μεγαλώσαμε, αγωνιστήκαμε, συγκρουστήκαμε. Για εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση και δημοκρατικές διαδικασίες.

Το κίνημα ΠΑΣΟΚ είναι ο φυσικός ιδεολογικός μου χώρος. Είναι βασικό αναντικατάστατο κύτταρο της προσωπικότητάς μου. Ήταν και είναι για μένα τρόπος ζωής. Τα οράματα του για μια Ελλάδα εθνικά ανεξάρτητη και κοινωνικά δίκαιη με χάραξαν ανεξίτηλα και λειτούργησαν ως πυξίδα στον πολιτικό και προσωπικό μου προσανατολισμό. Από τη θέση της Νομαρχιακής του ΠΑΣΟΚ της Αθήνας, τη θέση του Γραμματέα της ΠΑΣΚΕ Τραπεζών, τη θέση του Προέδρου της ΟΤΟΕ και από αρκετές άλλες θέσεις σε Ελληνικό και διεθνές επίπεδο αγωνίστηκα για την ενότητα και τα δικαιώματα των εργαζομένων, εμπνευσμένος από τις αρχές και τις αξίες του ΠΑΣΟΚ.

Το ξήλωμα όμως του κοινωνικού κράτους, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ,η υποταγή στα διαπλεκόμενα συμφέροντα, είναι γεγονός. Προσωπικά ποτέ μου δεν διάλεξα το ρόλο του παθητικού παρατηρητή των εξελίξεων. Ούτε τώρα θα το κάνω. Δε θα μείνω απαθής, αδρανής ούτε στάσιμος. Με τη στασιμότητα δεν αλλάζουμε τίποτα.

Ερώτηση: Γιατί όχι με το ψηφοδέλτιο του Γιάννη Δημαρά;

Δημήτρης Τσουκαλάς: Δυστυχώς το ψηφοδέλτιο του Γιάννη Δημαρά είναι απόλυτα διαβρωμένο από την οικογένεια Μητσοτάκη. 23 υποψήφιοι με προεξέχοντα τον 1ο Αντιπεριφερειάρχη Χρήστο Κουρούση πρώην πρόεδρο της ΟΝΕΔ προέρχονται από τη Νέα Δημοκρατία. Όλοι του κλίματος Μπακογιάννη-άρα υπέρ του μνημονίου. Πρόκειται για ένα ψηφοδέλτιο χωρίς κανένα ιδεολογικό περιεχόμενο. 

Ερώτηση: Γιατί με το ψηφοδέλτιο του Αλέξη Μητρόπουλου; 

Δημήτρης Τσουκαλάς: Στο χέρι όλων μας είναι η περιφέρεια Αττικής να γίνει ο βασικός πυλώνας θεσμικής αντίδρασης του λαού, ακύρωσης του μνημονίου στην πράξη, σύνδεσμος αλληλεγγύης και κοινωνικής οικονομίας. Η περιφέρεια Αττικής θέλει μία ηγεσία με εμπειρία, με γνώση αλλά πάνω από όλα με βούληση και κότσια να διαπραγματευθεί με την τρόικα και την κυβέρνηση αλλά και να αντιδρά σε επιβαλλόμενες αντιλαϊκές πολιτικές.

Το ψηφοδέλτιο «Αττική συνεργασία-Όχι στο μνημόνιο», είναι το όχημα του κόσμου της εργασίας, των ανέργων, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων, των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου. Από αυτούς αποτελείται- σε αυτούς απευθύνεται.

Για το λόγο αυτό συντάσσομαι με την προσπάθεια του καθηγητή Αλέξη Μητρόπουλου. Συμμετέχω στην κοινή προσπάθεια συνεύρεσης του κόσμου της βάσης του ΠΑΣΟΚ, του Σοσιαλιστικού χώρου, της ριζοσπαστικής αριστεράς και της οικολογίας.

Ερώτηση: Ποιο είναι το μήνυμα που θα θέλατε να απευθύνετε στους ψηφοφόρους;

Δημήτρης Τσουκαλάς: Η πλειοψηφία του κόσμου και κυρίως των νέων, θεωρεί ότι Όλοι είναι ίδιοι και μετεκλογικά ασυνεπείς και επιλέγει την αποχή ως μέσο διαμαρτυρίας. Η αποχή όμως, ευνοεί την ίδια πολιτική που τους καταδυναστεύει.

Τους καλώ όλους να στείλουμε όλοι μαζί ένα μήνυμα, ότι είμαστε παρόντες, αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας επιλέγοντας την πολιτική που δίνει αξιοπρέπεια στον πολίτη και δύναμη στην πατρίδα. Η ψήφος μας έχει δύναμη-ας τη χρησιμοποιήσουμε για ένα καλύτερο αύριο.

Δημήτρης Τσουκαλάς:  τηλέφωνα επικοινωνίας, 6978113903-6972084711

 Email: tsoukalas@otoe.gr

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα "Χτύπος" στις 30/10/2010 και  δημοσιεύεται και στην ηλεκτρονική αυτοδιοικητική εφημερίδα του Χαλανδρίου "στην Πλατεία"